Ik heb hier al meerdere keren onvriendelijke dingen geschreven over de invallen van de Franse douane bij het museum Romagne 14-18, afgelopen jaar. Een naam die nog niet zo lang geleden werd omgedoopt in War for Peace. Pijnlijk toepasselijk, want als iemand moet strijden om zijn vredelievende boodschap te kunnen (mogen?) verkondigen, dan is het Jean-Paul de Vries wel.
Aan de andere kant: als iemand zijn pr op orde heeft en vrienden in de mediawereld, dan is dat diezelfde Jean-Paul de Vries. Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze ‘verstript’ zijn in Charlie Hebdo? Maar ook talloze andere bladen, actualiteitenrubrieken, blogs en YouTube-kanalen uit Frankrijk, Nederland, Amerika en andere landen hebben de afgelopen 20 jaar aandacht besteed aan de missie van Jip. Vanochtend was nog een reportage te horen in het Radio 1 Journaal, en die kun je hier beluisteren:
Aanstaande zondag besteedt zelfs het 8-uurjournaal aandacht aan de douanedwaling en de noodgedwongen sluiting, eind dit jaar, van het museum. Dat item kun je bekijken (vanaf 9’57) door op onderstaande afbeelding te klikken:
Een nog veel uitgebreider artikel n.a.v. het interview van NOS Frankrijk-correspondent Saskia Houttuin kun je lezen via deze link.
Wat me elke keer weer opvalt, is de veerkracht van JP en zijn vrijwilligers, want ik zou er behoorlijk de P in hebben. Een gedachte die mij niet los zou laten: al die Franse en internationale (militaire en politieke) hoogwaardigheidsbekleders, die altijd vol trots met hun vriendjes in het museum van JP langskwamen en hoog opgaven over het belang ervan… waar zijn die nu, nu hij ook eens een keer steun van hen nodig heeft? In de oorverdovende stilte hoor je de vogeltjes fluiten. Geen vredesduiven helaas, eerder roofvogels.
Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten, hebben de vrijwilligers in 48 uur tijd het museum aangepast aan de nieuwe realiteit: de inbeslagname van vele stukken. Ze laten daarmee zien dat datgene wat nog rest, nog altijd een hele krachtige boodschap verkondigt. Een boodschap van doorzettingsvermogen, verzet tegen onrecht, vasthouden aan je idealen en vooral: een rotsvast geloof in vrede, wat er ook gebeurt.
Gelukkig zit JP alweer vol (halve) plannen voor een vervolg op zijn museum, dus daarover t.z.t. zeker meer. In eerste instantie stort hij zich (ook) volop op zijn Vlaggen voor de Vrede-project. Zijn 15.000 rode vaandels wapperen vanaf eind mei 11 dagen in Carentan (Normandië), op 9 juni een paar uur (vanwege de opkomende vloed) op Omaha Beach en 11 november – de dag waarop in 1918 de wapenstilstand getekend werd – op een van de grootste slagvelden van WO1: in Verdun.
Tot eind dit jaar kun je nog terecht bij War for Peace/Romagne 14-18 aan 2 Rue de l’Andon in Romagne-sous-Montfaucon. Waar niet de oorlog, maar de mens centraal staat. Kom vooral zelf kijken, maar hierbij een kleine impressie…
Foto’s van het ‘nieuwe’ War for Peace/Romagne 14-18:
Prachtig Werner…. en zulke ware woorden. Merci Ami.
Graag gedaan Jip, moedig voorwaarts!