Vorstelijke visschotel

In 2004 gingen Peet en ik voor het eerst naar Spanje. Over die trip valt heel veel te vertellen, maar dat we blijvend verliefd werden op deze streek, we nog vaak terugkeerden en ik mijn Carte Blanche-luisteraars de tien daarop volgende jaren wekelijks op actuele Spaanstalige pop/rockmuziek ‘fêteerde’ (afhankelijk van je beleving/inlevingsvermogen zijn hier ook andere werkwoorden mogelijk 😉), zegt voor nu wel even genoeg.

Eén voorval uit die vakantie is, bij wijze van inleiding, wel relevant om nog even aan te halen. Wij gingen eten bij een lokaal visrestaurant waar we al eerder geweldige paella hadden genoten. Dit keer werd ons de ‘grand plat du pêcheur’ (de eigenaar van het restaurant was van oorsprong Fransman en vond het prachtig dat hij ons in zijn eigen taal kon aanspreken) van harte aangeraden. Die stond niet op de kaart, maar, zo werd ons uitgelegd, hij bevatte vers gevangen schelpen en andere schaaldieren op – uiteraard – voortreffelijke wijze bereid. Klinkt goed toch? Dat vonden wij in elk geval wel, dus we lieten zo’n apparaat aanrukken.

Even later werd ons een onwaarschijnlijke hoeveelheid zeefruit voorgeschoteld, en het moet gezegd: nog nooit eerder hebben wij zo van vis genoten. We namen er dan ook de tijd voor en lepelden ook het allerlaatste schelpje leeg. Burp.

Zoals dat dan hoort lieten we de complimenten overbrengen aan de kok en vroegen we de rekening. Slik. Stond daar echt dat deze visschotel, inclusief een klein drankje her en der, ons 250 euro(!) ging kosten? Ik besloot Peet niet aan te kijken, mijn bankpasje te trekken, het bedrag royaal naar boven af te ronden en met een brede glimlach te betalen. Zeker nu ik mijn eigen bedrijf heb, weet ik dat kwaliteit een prijs heeft en dat ‘exceeding expectations’ het voor de klant makkelijker maakt de rekening met plezier te betalen. Zo ook ik dus, in dit geval.

Dit voorval komt bij ons nog regelmatig ter sprake, maar nooit klinkt er iets van spijt door in het verhaal. Integendeel. Het is misschien maar goed dat we zo naïef waren om niet van tevoren naar de prijs te vragen, anders was deze geweldige culinaire ervaring, in een simpel tentje op een simpel strandje in – god betere – Torremolinos, volledig aan ons voorbijgegaan.

Fast forward naar 2016. In een even simpel tentje op een even simpel strandje enkele tientallen kilometers verderop, in Torrox, zagen we opnieuw een dergelijke visschotel op de kaart staan. Dit keer met een prijs erbij: 46 euro voor twee personen. Veruit het duurste gerecht op de kaart overigens (zo ken ik ons weer 😉). Zeker weten dat dit gerecht hoogst zelden besteld wordt, want zelfs het personeel maakte er foto’s van voordat het werd opgediend. Terecht, want qua omvang deed hij niet onder voor de verrassingsschotel van 12 jaar geleden. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hij kwalitatief gezien wel wat minder was, maar dat had er voor 90% mee te maken dat we deze proeverij tegen beter weten in vergeleken met de schotel die 12 jaar eerder iemands pensioen had veiliggesteld. Die vergelijking buiten beschouwing latend, hebben we weer heerlijk gegeten.

Geef een reactie