Voor het eerst in lange tijd in Spanje

Het was toch wel weer even wennen om te vliegen, na drie jaar. Maar het wekte wel gelijk het vakantiegevoel op, al is ons Spaans nog erg roestig. Ach, ‘beber’, ‘comer’ en ‘cuenta’ kwamen er vloeiend uit, en dat zijn op zo’n eerste dag toch de belangrijkste woorden…

We kwamen na een goede vlucht en een half uur met de metro bij ‘ons’ Hotel Dwo Valencia, een oude meelfabriek. ‘Tussen het historische centrum en het strand’, volgens de beschrijving, en ‘vlakbij de gezellige wijk Ruzafa’.

Na het inchecken en achterlaten van onze spullen liepen we eerst (een half uurtje) richting de haven. Daar stuitten we gelijk op het fraaie gebouw, met torentje, van de havenautoriteiten. Daar om de hoek staat het aluminium standbeeld ‘The Pamela Hat’ van Manolo Valdes.

Bij Calma Beach aten we heerlijke tapas onder het genot van een eerste cerveza, die niet lang daarna gevolgd werd door een weldadige mojito (en een gintonic voor Peet). Die nuttigden we bij Sabbia. We waren eigenlijk van plan iets verderop, bij La Pepica, paella te gaan eten, zoals Saskia Bruning ons had aangeraden. Die gingen volgens de site echter pas om 20:30 uur open (en bleken in werkelijkheid vanavond gesloten). Zij houden ons bezoek tegoed. We bleven dus bij Sabbia eten en deden ons daar tegoed aan tataki van tonijn en een gegrilde tonijnsteak. Superlekker!

Vlakbij wapperde fier de Valenciaanse vlag en wuifden de palmen ons koelte toe, hoewel de gevoelstemperatuur na zonsondergang (om 19:20) in rap tempo daalde. Morgenavond nemen we een vestje mee, maar dat is hier overdag bij 25 graden niet nodig. Ik denk dat dat snel gaat wennen… 😊

Meer foto’s:

Geef een reactie