Vijf jaar alweer…

Ongelofelijk dat het straks om 17.00 alweer precies vijf jaar geleden is dat deze fantastische man, mijn lieve vader, zijn pretoogjes definitief sloot. Aan de ene kant vliegt de tijd, maar aan de andere kant hebben we in die vijf jaar voor zeker een decennium aan werk verstouwd.

Hoewel ik hem nog enorm mis, denk ik niet meer elke dag aan hem. Maar wel als ik een belangrijke beslissing moet nemen. Dan denk ik: wat zou hij doen of wat heeft hij me geleerd? Het is overigens niet zo dat ik dan zijn stem hoor. Als ik zijn stem wil horen, beluister ik de opname van zijn voicemail, die ik bewaard heb. Ja, wij Schlossers zijn nogal praktisch ingesteld 😉

Helaas, misschien wel, geloof ik niet in een hiernamaals. Maar ik laat me graag verrassen. Als ik het mis heb, heeft hij t.z.t. vast een koele Orangina voor me klaarstaan. Of, als hij me de afgelopen jaren een beetje gevolgd heeft, een lekkere mojito of een Swinckels’.

Die zal er vanavond ook wel ingaan… Proost pap!

Geef een reactie