Viermaal: scheepsrecht?

Aan mijn drie eerdere oogverhalen kan ik nu een vierde (en hopelijk laatste) toevoegen. Nadat mijn netvlies afgelopen dinsdag in het UMC Utrecht met 1.000 lasershots rondom was ‘vastgeniet’, maakte ik gelijk een vervolgafspraak voor vanochtend. Ter controle, in principe, maar misschien wilde de arts nog wat ‘bijlaseren’. Dat laatste is inderdaad gebeurd. Opnieuw kreeg ik ruim 500 shots op mijn oog afgevuurd, want hij wilde er zeker van zijn dat het goed was. Ik vertelde hem dat dat me deed denken aan een uitspraak die mijn vader vaak deed: ‘dubbel genaaid houdt beter’. “Ik ben er inderdaad een Chinese Muur omheen aan het aanleggen”, antwoordde hij. Dat gaf me dan toch weer een goed gevoel.

Over gevoel gesproken: de arts legde uit dat hij de duur en de intensiteit van de laser kon aanpassen. Dus als het pijn zou doen – sommige mensen schijnen steken te kunnen ervaren – dan kon hij e.e.a. bijregelen. Ook vroeg hij regelmatig of ik even een pauze wilde houden. Dat was in mijn geval niet nodig, want hoewel sommige shots gevoeliger waren dan andere, heb ik geen echte pijn gevoeld. Hij noemde me zelfs een ‘voorbeeldige patiënt’, want blijkbaar kan niet iedereen tijdens zo’n behandeling stil blijven zitten. Dat compliment stak ik gelaten in mijn zak.

Achter mij hing een scherm waarop Peet kon meekijken. Ikzelf had natuurlijk geen idee, dus ik vroeg de arts of het goed was als zij een filmpje zou maken. Ik was zelf nieuwsgierig, en kan me voorstellen dat jij ook wel benieuwd bent hoe zo’n behandeling er nu uitziet. Dat filmpje was geen enkel probleem en kun je hieronder bekijken. Op het eind zie je – als je goed kijkt – op het scherm witte puntjes verschijnen. Elk lasershot veroorzaakt zo’n puntje. Het is als het ware de ‘las’ waarmee het netvlies wordt vastgezet.

De arts was zeer tevreden met het resultaat, maar hij stuurde me toch nog een keer langs bij de netvlieschirurg die me naar hem had doorverwezen. Uiteindelijk zou die bepalen of en wanneer hij me nog een keer wilde zien. Ook deze vond dat de behandeling keurig was uitgevoerd. Normaal gesproken wordt een week na zo’n ingreep een nieuwe controle-afspraak gemaakt, maar dat vond hij niet nodig. Als ik beloofde een week lang niet zwaar te tillen, en direct terug te komen bij het ontstaan van donkere vlekken, flitsen of nieuwe troebelingen, mocht ik morgen gewoon op vakantie. En hoewel ik altijd zwaar aan mijn vakanties til, zal ik dat dit keer dus niet doen.

Dus voor degenen die in mijn vorige stukjes een negatief verhaal wilden lezen: ik ben BLIJ! Blij dat ik zelf snel gehandeld heb en blij met de voortvarendheid van alle zorgmedewerkers op mijn pad. Ik werd steeds naar een nóg gespecialiseerde specialist doorverwezen, die met hun hoogwaardige kennis de diagnose en het behandelplan steeds ietsje bijstelden. Daardoor bleek een operatie (met mogelijke complicaties op termijn) op het laatste moment niet nodig en kon worden ‘volstaan’ met een 360 graden laserbehandeling.

Op zondag 6 juli zag ik vlekjes, maandag 7 juli zat ik bij de huisarts en dinsdag 8 juli bij de oogarts in het Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Na twee laserbehandelingen daar verwees die me door naar het UMC in Utrecht, waar de netvlieschirurg me aan de laserspecialist koppelde. Nog geen drie weken nadat ik voor het eerst vlekjes waarnam, is de oorzaak daarvan nu volledig weggenomen. Dit had echt niet sneller of beter gekund. Ik ben BLIJ!