Ik durf er pas over te schrijven nu het echt helemaal achter de rug is, want lange tijd leek er geen eind aan te komen. Maar nu is het zover: de verbouwing van onze benedenverdieping zit erop. Ik ben in vijf weken tijd tien jaar ouder geworden maar, zo zeggen ze dan, ‘later lachen we erom’. Voorlopig denk ik dat ik nog wel een paar keer gillend wakker word na een onrustige droom…
Je weet bij een verbouwing natuurlijk op voorhand (zeker als de naam Schlosser is), dat je moet bedenken wat er mis kan gaan, en dat dan vervolgens moet verdubbelen. Dat geldt ook voor het budget, overigens… Nu hadden we al ambitieuze plannen om te beginnen. Zo begon het niet, maar we bedachten ons steeds: als we dit doen, waarom dan ook niet gelijk dat? En dan kan het hard gaan. Zeker als de naam Schlosser is.
Het begon met het idee om meer licht te creëren. Een vervolg op het plaatsen van de schuifpui, een paar jaar geleden. Want zelfs daarna was de woonkamer, met slechts één klein raampje in de lange muur, vrij donker. Daarom besloten we drie hoge ramen in die muur te laten zagen, en in de keuken een deur naar buiten te plaatsen. Daar hoorde natuurlijk nieuwe raambekleding bij. We zouden alle glanzende, vierkante, witte plavuizen laten verwijderen en matte, grote, zandkleurige plavuizen te laten terugleggen. Tussen die twee handelingen in zouden we vloerverwarming laten infrezen, zodat we ook afscheid konden nemen van alle radiatoren op de begane grond. Omdat de nieuwe plavuizen ook in de toiletruimte kwamen, besloten we die gelijk maar helemaal aan te pakken, met een hangend toilet en nieuwe muurtegels. Tot slot moest alles uiteraard gesausd en geschilderd worden. Omdat we toch bezig waren, besloten we een mooi nieuw Pastoe-dressoir en -tv-meubel te kopen. En oh ja, dat tv-meubel moest dan maar gelijk gevuld worden met een nieuwe state of the art tv, inclusief surround-systeem en Blu-ray speler. Gelukkig had Werner Bros. een vliegende start gemaakt 😊
Kortom: aan mooie plannen geen gebrek, maar we gingen dit natuurlijk niet allemaal (allemaal niet) zelf doen. En alles valt of staat natuurlijk bij een goede uitvoering. ‘Alles valt of staat’ mag je in dit geval letterlijk nemen. Ik zal het verhaal beperken tot wat ‘highlights’ om mezelf een zenuwinzinking te besparen…
- De werklui die wij gedurende dit hele proces over de vloer kregen, waren bijna zonder uitzondering absolute debielen. Ze lapten afspraken aan hun laars, ik moest overal bovenop zitten (en veelvuldig corrigeren) en ze waren ronduit grof
- De ergste, nota bene een Ridderkerker, werkte bij de tegelboer. Hij liet continu zijn zware metalen werkkist uit zijn handen vallen op de gloednieuwe plavuizen die hij zelf had gelegd. Helaas was die tegelboer ook verantwoordelijk voor de vloerverwarming, en wie sturen ze om de pomp te komen aansluiten? Juist, diezelfde hork. Ik heb vaak tot tien geteld en hem uiteindelijk héél hard uitgezwaaid
- De stukadoor, die al om 6:30 uur zou beginnen, kwam niet opdagen en meldde later die dag dat hij ‘morgen’ (weer om 6:30 uur) zou beginnen. Opnieuw stond ik tevergeefs voor dag en dauw op. Uiteindelijk liep zijn voorgaande klus zo uit, dat hij pas anderhalve week na de geplande datum bij ons aan de slag ging
- Eerlijk is eerlijk: hij leverde keurig werk. Maar helaas plamuurde hij iets teveel weg, waardoor zijn vers gestucte plafond vrolijk weer opengehakt moest worden
- De elektricien had de nieuwe wandcontactdozen in eerste instantie op heuphoogte ingefreesd en geplaatst, i.p.v. laag bij de grond, zoals we gevraagd hadden. Andere stopcontacten waren scheef op de muur gemonteerd. Dat moest de volgende dag dus allemaal opnieuw gedaan worden en dat ging uiteraard niet zonder gemor
- Op wat de laatste dag had moeten zijn, was helaas een essentieel zakje niet afgegeven, waardoor het werk weer even stillag. Want ja, om te kunnen voegen heb je nu eenmaal voegsel nodig…
Uiteindelijk zijn we heel tevreden met het resultaat, maar vooral blij dat de verbouwing achter de rug is. Het is maar goed dat je niet alles van tevoren weet…