Universal Studios

Ik heb eigenlijk niet zoveel met pretparken, maar als je in Orlando bent en Universal en Disney liggen om de hoek, dan kun je net zo goed even langsgaan. Wij hadden daar respectievelijk vandaag en morgen voor uitgetrokken. De kaartjes (van 100 euro per persoon per park per dag, ouch!) hadden wij al online gekocht, om lange wachtrijen bij de kassa’s te omzeilen. Dat was niet per se nodig geweest, want met de drukte viel het alleszins mee.

Dat gold ook voor de wachtrijen bij de attracties. We stonden overal korter dan de aangegeven wachttijd (‘exceeding expectations’, daar houden Amerikanen net zo van als ik), met een maximum van 15 minuten. En in de rij was ook altijd voldoende entertainment, waardoor het wachten nog korter leek te duren. Het aanschaffen van een ‘express pass’ (voor 85 dollar p.p. bovenop de toegangsprijs) om legaal voor te mogen dringen, was dan ook volstrekt onnodig en hadden wij gelukkig niet gedaan.

We hebben veel attracties kunnen zien, veelal van films die ik nog nooit gezien had of waarvan het verhaal al helemaal was weggezakt.

De eerste die wij ingingen, was Shrek 4D. Die films had ik wel degelijk gezien en vond ik erg leuk. Dat gold ook voor de attractie, die op zich in 3D was. De 4e dimensie was die van strategisch ingezette beweging (van de stoel waarop je had plaatsgenomen), water en lucht. Daarmee werden o.a. een tocht op de rug van een draak, regen (of ander rondspattend vocht) en spinnetjes tot leven gebracht. Erg leuk en effectief gedaan!

Toen we buiten kwamen, begon op een straathoek net een concert van The Blues Brothers. Zie daarvoor de foto en let ook even op de man in het blauw. Hij was – I kid you not – doventolk en ‘vertaalde’ de tekst van elk liedje.

De Twister-attractie viel me een beetje tegen. Weliswaar kwam een door de orkaan weggeblazen koe overvliegen, braken bomen en reclameborden af en veroorzaakte de wervelwind brand op de set, maar nooit had je echt het idee zelf in het natuurgeweld te zitten. Daar hadden meer wind en water voor kunnen zorgen.

Next up was Revenge Of The Mummy. Pas halverwege de wachtrij hoorden wij dat dit een achtbaan betrof. Nu moet je weten dat ik heel erg niet van achtbanen houd, maar ik kon met goed fatsoen niet meer terug. Ik heb de hele rit met mijn ogen dicht aan leuke dingen proberen te denken en miste dus ook glorieus het fotomoment (waarop je geacht wordt heldhaftig lachend te poseren). Ik hoorde de andere inzittenden van ons karretje bij de fotobalie hardop lachen (om mij, zonder twijfel), waarop ik stilletjes naar buiten sloop.

Daar betraden we, achter een ‘Londense’ gevel van onder meer treinstation King’s Cross, metrostation Leicester Square en zowaar een muziekwinkel, een prachtig nagebouwd Harry Potter-decor. Alle schilderachtige winkeltjes uit de films kwam je daar tegen, waardoor je je in een totaal andere wereld waande (wat de wereld van de tovenaarsleerling feitelijk natuurlijk ook is). Erg mooi gemaakt. Dat gold ook voor de achtbaan, die ik links liet liggen, maar door Peet als aanrader werd betiteld.

Vervolgens werden we in de Disaster Studio’s gecast om te figureren in een rampenfilm. We waren argeloze reizigers van een metrostel, waarmee uiteraard van alles gebeurde. Daarop moesten wij reageren met ‘big reactions’, zodat het goed op het grote doek zou overkomen. Die fragmenten werden in de uiteindelijke film gemonteerd, waarbij ik steeds nét buiten beeld bleek te zitten. Story of my life , maar een leuke ervaring!

In het park was ook een show van de Animal Actors. Die werd verzorgd door de mensen die dieren trainen voor Hollywood-films. We zagen o.a. Marley (uit ‘Marley And Me’) en Frank (uit ‘Men In Black’ – zie foto hierboven).

In de E.T. Adventure volgden we The Extra Terrestrial op een fiets naar zijn planeet om die te redden, de Horror Make-Up Show liet zien hoe horroracteurs geschminkt worden en hoe bloederige scènes worden gefilmd, en Arnold Schwarzenegger was als vanouds te zien in Terminator 2 3D.

Wat mij wel opviel was het grote aantal oudere films waarop attracties gebaseerd waren. Eigenlijk was alleen Despicable Me/Minion Mayhem van recente datum. Wel werden alle attracties professioneel en erg grappig (maar uiteraard super-Amerikaans) aan elkaar gepraat. De lat voor Disney, morgen, ligt daardoor hoog…

Geef een reactie