Toen wij anderhalve week geleden op een van onze tochtjes door het prachtige noordoostfranse landschap per ongeluk terechtkwamen bij Chez Pierrette et Ernest, hadden ze die dag vanwege dreigende luchten hun terras niet opgezet. Jammer, want Peet en ik zijn gek op terrasjes. En dus besloten we op een ander moment, bij beter weer, opnieuw naar Le Chesne te rijden. Die dag was vandaag.
We werden opnieuw hartelijk ontvangen door chef Frédéric Martins en zijn vrouw Pascale, die het duidelijk waardeerden dat we onze belofte nakwamen. En daar hadden we geen spijt van.
Ik heb mijn liefde voor de Franse keuken nooit verborgen en heb daar al eerder over gezegd: je kunt hier eigenlijk overal prima eten (gevoel voor lekker koken/eten zit in het Franse bloed) en bijkomend voordeel: Franse restaurants zijn verplicht op doordeweekse dagen overdag een dagmenu aan te bieden, zodat gasten (in beginsel bijvoorbeeld vrachtwagenchauffeurs) voor een redelijke prijs goed en verantwoord kunnen eten. Volgens de schijf van vijf (oude stijl), als het ware.
Die beide elementen kwamen vanmiddag mooi samen. Voor maar €21,95 aten we een heerlijk voor-, hoofd- en nagerecht. Eerlijk eten, vers bereid, zonder liflafjes maar met heel veel gevoel voor smaken en combinaties. Sinds kort zijn ze ook op vrijdag- en zaterdagavond open, behalve als Frédéric als traiteur een ‘opdracht elders’ heeft. We gaan er zeker snel een keer dineren en zullen ook onze vrienden tippen. Alleen al de ligging, aan het Canal Des Ardennes, is de moeite waard.
In plaats van direct terug te rijden naar Romagne-sous-Montfaucon, besloten we via Charleville-Mézières te gaan. We bleven er niet al te lang, maar lang genoeg om deze muurschildering te zien. En Peet vond nog tijd om wat nieuwe kleren te kopen, maar daar vindt ze eigenlijk altijd wel tijd voor 
