Ons verblijf in Romagne-sous-Montfaucon is op een fysiekere werk’vakantie’ uitgelopen dan we vooraf bedacht hadden. Nadat we onszelf gisteren opgewarmd hadden door met 33 graden binnen een bed in elkaar te sleutelen, leek ons dat we vandaag wel klaar waren voor het echte werk: met 33 graden buiten een terras terugleggen. Dat was vorig jaar gedeeltelijk opengelegd bij de aanleg van een nieuwe septic tank. Maar dat is een verhaal voor een andere keer.
Om 9:00 uur stond onze vriend Pascal Bourdet al op de stoep, ‘want ’s ochtends is het nog niet zo warm’. Klopt, maar het was wel al 25 graden en de zon stond vol op de plek waar we aan het werk moesten. Maar hé, we zijn niet van suiker (hoewel ik wel degelijk een beetje gesmolten ben vandaag).
Vóór het uithalen van de stenen had ik foto’s gemaakt, want mijn vader had een bepaald motiefje gemaakt van grijze en rode stenen. Maar een jaar of 20, 25 nadien waren de kleuren wat vervaagd. Toch is het ons gelukt de stenen er weer precies zo in te krijgen als mijn vader het bedoeld had. Maar het typisch Schlosseriaanse fenomeen deed zich voor dat we desondanks vier stenen tekort kwamen. Toen hebben we ter plekke besloten een aantal stenen eruit te laten, zodat op die plek een plantenbakje ontstond.
Wéér een klusje waarvan ik nu bevestigd gekregen heb dat ik er niet voor gemaakt ben, maar ik ben blij dat het gebeurd is (en dat we zulke fijne vrienden hebben in ons dorp).