Zo troffen Peet en ik, begin juni 2007, Prada en Pixie aan in de poezenhangar in Romagne. Zonder enige intentie om huisdieren te nemen, maar we gingen compleet voor gaas. Vandaag 17 jaar geleden, op 07-07-2007, haalden we ze naar Nederland. Ze zijn er inmiddels allebei niet meer, maar wat hebben wij vieren een hoop liefde uitgewisseld met elkaar! 
07-07-07 was toch al geen datum om makkelijk te vergeten, maar Petra en ik reden die dag naar Frankrijk op en neer (1000 kilometer) om twee ‘gratis’ poesjes af te halen bij boer Philippe (ik heb al eerder het een en ander over ze geschreven). Geen seconde spijt gehad van onze keuze, we zouden niet meer zonder Prada & Pixie willen.
De exacte datum is onbekend, maar de dierenarts schat dat de zusjes op 11 mei geboren zijn. En dus zijn ze vandaag (om en nabij) een jaar oud. Daarom geen roze strikken of liefdesverklaringen, maar wel een extra knuffel. Gefeliciteerd meisjes!
Oké, de familie Schlosser wordt binnenkort dus uitgebreid met twee katjes. Impulsaankoopje. En het leek ons wel toepasselijk om volgende week zaterdag, op 07-07-07, duizend kilometer te gaan rijden om de scheetjes op te halen. Boer Philippe had nog een verrassing voor ons in petto: het beestje dat een tijdje geleden spoorloos verdween (zie foto, het is die grijze), is even onverwacht weer teruggekeerd op het nest! The bitch is back en we noemen haar Prada.
Petra en ik gingen dus in een euforische bui ‘boodschappen’ doen. Over een week zijn we immers al met zijn vieren. Om te begonnen eens een paar boekjes gekocht over de opvoeding en verzorging van poezen. Weten wij veel! Daarna door naar de dierenspeciaalzaak, waar we de eigenaar waarschijnlijk de dag van zijn leven bezorgd hebben. Wat een samengebalde naïviteit en onwetendheid kwam daar zijn zaak binnenstappen , en wat ging hij daar eens fijn munt uit slaan!
Begin juni waren mijn vrouw Petra en ik dus op vakantie in Noord-Frankrijk. Bij onze bevriende boer Philippe lagen, verspreid over drie kartonnen dozen, 18 piepjonge boerderijpoesjes. Probeer dan maar eens niet voor gaas te gaan. Ik weerstond de verleiding, maar Petra werd verliefd (en dit keer niet op mij…).
Nu kan ik heel goed met dieren overweg, dus er was té weinig overredingskracht nodig om me ervan te overtuigen dat wij Philippe toch echt van de zorg voor twee van die katjes moesten verlossen. We kozen ze ter plekke uit. Een grijswitte, die een beetje bangig was maar al gelijk ons hart stal, en een zwartwitte, die juist steeds naar ons toe bleef komen en dus eigenlijk ons uitzocht… Ze gaan respectievelijk Prada en Pixie heten. Begin juli, als ze oud genoeg zijn, gaan we ze ‘even’ halen. Philippe waarschuwde nog wel dat de poesjes op deze jonge leeftijd heel kwetsbaar zijn voor – pak ‘m beet – roofdieren, tractorbanden en ander gespuis. We knikten begrijpend maar laconiek. Wat kan er in die paar weken nou gebeuren?