Zo troffen Peet en ik, begin juni 2007, Prada en Pixie aan in de poezenhangar in Romagne. Zonder enige intentie om huisdieren te nemen, maar we gingen compleet voor gaas. Vandaag 17 jaar geleden, op 07-07-2007, haalden we ze naar Nederland. Ze zijn er inmiddels allebei niet meer, maar wat hebben wij vieren een hoop liefde uitgewisseld met elkaar! 
Uit de serie boerderijpoezen vandaag het thema ‘witte mannetjes’. Niet het meest populaire thema anno 2018, maar ik neem het risico. Die zijn nl. wel twee ver-schrik-ke-lijk leuke witje bolletjes. Ze hebben zich verschanst achter de hangar waar de koeien gemolken worden, in een hoek waar een baal stro en een oude eg bescherming en vertier bieden. Maar de meeste lol beleven ze met elkaar. Ze blijven maar met elkaar spelen. Eentje heeft nu nog blauwe ogen en de andere groene, maar dat gaat gelijktrekken. Daarna kun je ze alleen nog uit elkaar houden door een minuscuul vlekje op het koppie van een van de twee, maar ik heb het nog niet ontdekt. Ook leuk: die staarten. Dat zijn net pluimen of veren…
Meet Oscar en Olaf…
Meer foto’s (en een filmpje):
Toen we 33 jaar geleden voor het eerst in Romagne kwamen, was ik nog geen zeven jaar oud. Maar zo jong als ik was, raakte ik er gelijk gefascineerd door de boerderij. Dat wilde ik ook (in elk geval tijdens de vakanties 😉)! Er zat wel een opbouw in de werkzaamheden hoor: het begon met het (helpen) halen en brengen van de koeien; het schoonmaken van de stal als de dieren weer op de wei stonden, deed ik ook al snel; toen volgde het in de melktank gooien van de volle emmers melk; en op een gegeven moment was ik oud (en wijs én voorzichtig) genoeg om tussen de koeien de melkmachines aan de uiers te hangen, en er weer af te halen als ze klaar waren.
Iedereen maakt fouten. Zo ook Darwin, blijkbaar. Toen hij zijn evolutietheorie opstelde, die er – kortweg – van uitgaat dat de sterksten overleven, had hij met één schepsel geen rekening gehouden: het kalf. Vraagt dat om een toelichting? Oké dan…
…wordt het om deze straks niet mee naar huis te nemen. Zoals sommigen uit ervaring weten, kan de verleiding onweerstaanbaar zijn.
@Carmen: je zei ooit dat alle poezen vals uit hun ogen kijken. Als je dat nu nog steeds vindt, ben je écht ‘bananas’ 😉
Het kost me nooit veel moeite me van mijn diervriendelijke kant te laten zien. Ook niet op vakantie. Ik heb daar dan ook een goed voorbeeld. Mijn vriend, boer Philippe, is fantastisch voor zijn vee. Op zich niet gek natuurlijk, want dat is, naast de opbrengst van de oogst, ook zijn inkomen.
Maar ook voor de vele boerderijpoesjes is hij als een vader (wat hij, voor zover ik kan constateren, niet is 
. Hij geeft ze eten, praat tegen ze, geeft ze namen, maakt de oogjes van de kleinsten schoon, enz. Hij komt er alleen niet aan toe om, zo nodig, met ze naar de dierenarts te gaan. Misschien niet zo gek ook, als je van de evolutietheorie uitgaat.
Lowlands uit? Vakantie aan! We hebben dus weer lekker de rust opgezocht in Romagne. Mijn grootste geluk concentreert zich daar in de melkhangar van, pak ‘m beet, een half voetbalveld groot. Die wordt twee keer per dag bevolkt door een kudde koeien, maar dag en nacht door een steeds uitdijende groep katten. Die doen zich daar tegoed aan muisjes en duiven, maar er worden tijdens het melken ook regelmatig restjes van dat witte goedje voor ze uitgeschonken. Dus ik zou het ook wel weten als ik een kat was.
De populatie ziet er steeds weer een beetje anders uit. Grote en kleintjes heb je er altijd tussen lopen, maar het omhulsel wil in de loop van de tijd nog weleens veranderen. Een kwestie van de sterkste genen. Op dit moment zijn er bijvoorbeeld veel tijgertjes, maar er is ook een witte poes met ogenschijnlijk een ‘haarstukje’ en, heel bijzonder: een siamees. Die moet haast wel door iemand zijn achtergelaten, maar ik ben heel benieuwd welke invloed deze poes krijgt op hoe de populatie er in de komende jaren uit komt te zien.
Oké, de familie Schlosser wordt binnenkort dus uitgebreid met twee katjes. Impulsaankoopje. En het leek ons wel toepasselijk om volgende week zaterdag, op 07-07-07, duizend kilometer te gaan rijden om de scheetjes op te halen. Boer Philippe had nog een verrassing voor ons in petto: het beestje dat een tijdje geleden spoorloos verdween (zie foto, het is die grijze), is even onverwacht weer teruggekeerd op het nest! The bitch is back en we noemen haar Prada.
Petra en ik gingen dus in een euforische bui ‘boodschappen’ doen. Over een week zijn we immers al met zijn vieren. Om te begonnen eens een paar boekjes gekocht over de opvoeding en verzorging van poezen. Weten wij veel! Daarna door naar de dierenspeciaalzaak, waar we de eigenaar waarschijnlijk de dag van zijn leven bezorgd hebben. Wat een samengebalde naïviteit en onwetendheid kwam daar zijn zaak binnenstappen , en wat ging hij daar eens fijn munt uit slaan!
Begin juni waren mijn vrouw Petra en ik dus op vakantie in Noord-Frankrijk. Bij onze bevriende boer Philippe lagen, verspreid over drie kartonnen dozen, 18 piepjonge boerderijpoesjes. Probeer dan maar eens niet voor gaas te gaan. Ik weerstond de verleiding, maar Petra werd verliefd (en dit keer niet op mij…).
Nu kan ik heel goed met dieren overweg, dus er was té weinig overredingskracht nodig om me ervan te overtuigen dat wij Philippe toch echt van de zorg voor twee van die katjes moesten verlossen. We kozen ze ter plekke uit. Een grijswitte, die een beetje bangig was maar al gelijk ons hart stal, en een zwartwitte, die juist steeds naar ons toe bleef komen en dus eigenlijk ons uitzocht… Ze gaan respectievelijk Prada en Pixie heten. Begin juli, als ze oud genoeg zijn, gaan we ze ‘even’ halen. Philippe waarschuwde nog wel dat de poesjes op deze jonge leeftijd heel kwetsbaar zijn voor – pak ‘m beet – roofdieren, tractorbanden en ander gespuis. We knikten begrijpend maar laconiek. Wat kan er in die paar weken nou gebeuren?
We zijn lekker op vakantie in het familiehuis in Romagne-sous-Montfaucon (Noord-Frankrijk). En hoe vaker ik hier ben, des te meer ik vermoed dat het onderwerp ‘katten’ op dit blog in de toekomst wel vaker aan bod zal komen. Daar zijn er hier, op mijn favoriete boerderij, namelijk nogal veel van en ik ben daar nogal dol op. Omdat het kattenleven op een boerderij niet zonder gevaren is, verstoppen de moederpoezen hun kittens soms op de vreemdste plekken. Totdat ze wat groter zijn, dan komen ze vanzelf tevoorschijn.
Zo hoorde ik vandaag uit de richting van een boom buiten de melkhangar opeens wat enigszins angstig gepiep. Toen ik naar boven keek, staken er twee spierwitte kittenkopjes uit die boom. Blijkbaar had de moeder een nestje gemaakt in een gat in de boomstam, maar waren de kleintjes dat nu ontgroeid. Ze moesten zich dus wel aan de buitenwereld tonen, of ze nu wilden of niet. Ik zeg het maar eerlijk: ik ben tegen zoveel aaibaarheid niet opgewassen…