Onze vrienden Coen en Johanna hebben zelf een katertje uit de poezenhangar, Pepsi. Zij deden een lieve, spontane gift, waardoor ik de laatste drie hier, Avon, Ophélie en Prado, zojuist een nieuwe ronde ontwormingsmiddel kon geven. Dat deed ik dit voorjaar voor het eerst en ze hebben er de hele zomer met een prachtige vacht bij gelopen. Goede hoop dat ze met het ‘shot’ van vandaag ook ongediertevrij de winter doorgaan. Fijn om dit weer te hebben kunnen doen.
Tag: Katten
De oogst van deze reis
Als ik eind volgende week terugkom in Romagne-sous-Montfaucon is de maïs waarschijnlijk al geoogst, want die staat nu op knappen.
Tegen die tijd is mijn bovenbeen hopelijk ook weer de oude, want mijn poezenvriendinnetjes hebben een sadistische manier om hun liefde te laten blijken 
Een en al schoonheid
Hier op het Franse platteland vind je overal mobiele wasstraten: in de stal, de poezenhangar en de wei. Ik word altijd heel zen als ik daarnaar kijk (of het onderga…)
Prado & Chapeau
Dit zijn geen vrienden van elkaar. Prado (op de voorgrond) en Chapeau. De twee mannetjes op de poezenhangar en dus elkaars grote concurrenten als het gaat om het verwekken van nageslacht. Het is instinct, niets persoonlijks waarschijnlijk, maar zij wensen elkaar deaud. Vooral Prado vecht wat af, ook met een andere kat uit het dorp, die laag op de poten staat en gemeen uit de ogen kijkt. We noemen hem ‘le gros René’ en ook hij vergrijpt zich weleens aan mijn meisjes.
Je merkt het aan Chapeau gauw genoeg als Prado in de buurt komt. Dan volgt een soort gezang en meestal schiet Chapeau al snel weg onder een pallet of achter een afgekoppeld werktuig. In rechtstreekse gevechten delft hij vaak het onderspit. Ik ken hem niet anders dan met betraande ogen en dat snap ik wel.
Toch doet zich tijdens het eten altijd iets bijzonders voor. Zodra ik de brokjes op de deksels gegooid heb, valt iedereen aan, behalve Prado. Hij wacht op een afstandje netjes zijn beurt af, zelfs tot Chapeau klaar is met eten. Pas als er wat plekken aan ’tafel’ zijn vrijgekomen, schuift Prado aan.
De natuur is een fascinerend ding, ik kan er naar blijven kijken…
Vreetfestijn
Jambon à la Broche. Dat staat op het menu tijdens het jaarlijkse dorpsfeest in Romagne. Enorme hammen, heerlijk gekruid en vers gegrild. En dankzij het prachtige weer konden we dat buiten opeten, onder tenten in een afgesloten straat. De perfecte plek om veel dorpelingen te zien en spreken die je niet zo vaak tegenkomt. Het soort gelegenheden ook waar een saamhorigheid is, die je niet het hele jaar tegenkomt. En de organisatie was bij de feestcommissie AEP weer in prima handen. In Nederland zijn volgens mij niet veel van dit soort feesten meer. Jammer!
Door al die gezelligheid was ik wel wat later bij de poezen dan gebruikelijk. In de hangar stond mijn eigen feestcomité – Ophélie, Avon en Razmoket – mij alweer (licht stampvoetend) op te wachten…
Koeienvriend Chapeau
Kater Chapeau is niet eenkennig. Zeker op 5 mei denk ik dan: ‘vrijheid, blijheid’. Daar kunnen wij mensen nog wat van leren…
Het kan vriezen, het kan dooien…
Lekker langweekendje in Romagne-sous-Montfaucon, waar het weer zich van zijn veelzijdigste kant liet zien. Gisteren nog lekker uit eten, of in elk geval buiten eten, met de dame! Het werd 28 graden; de poezenfamilie zocht beschutting in de schaduw van het materieel…
Vanochtend boodschappen gedaan in Verdun, waarbij we ons op de terugweg afvroegen of ons huis niet zou zijn weggedreven… 
.
Dag lieve Chounette 😿
Nooit meer kroelen met mijn schattige knuffelkoningin 
.
Dag lieve Chounette, je was en blijft een bijzondere poes .
Mascottes
Omdat we morgen weer op doorreis gaan, heb ik vandaag nog een paar daglichtopnamen gemaakt van mijn schatjes. Ik vind ze onweerstaanbaar en zou het liefst de hele dag in de hangar zijn. Het zijn echt mijn mascottes.
Chounette was er niet vanmiddag, die is overdag meestal ‘buitenshuis’. Dan claimt ze de hangar onderaan de heuvel of is op muizenjacht. Of ze combineert die twee 
.
Maar de dieren waar het op de boerderij écht om gaat (voor de boer althans 
) zijn natuurlijk de koeien. De melkkoeien waren hier bijna altijd zwartbont, maar tegenwoordig houdt Philippe mooie koeien van het ras Blonde d’Aquitaine. Toch heeft hij ook altijd één of twee roodbonte koeien gehad, die hij als zijn mascottes beschouwt. Die noemen we altijd Titine. Vrouwelijke kalfjes heten Tinette en mannetjes Tinou. Op de foto hierboven de huidige Titine. Ook een lieverd, maar op een iets bonkigere manier 
. Ze heeft ook een zoon (Tinou dus), maar die is nogal schuchter en verstopt zich graag achter zijn vriendjes. Half december een nieuwe poging tot foto…
Inpakken of hier opeten?
Op de boerderij waar ik de melk (voor de poezen ) haal, een dorp verderop, zit ook een schatje van een katje. Eerder dit jaar geboren met twee kleuren ogen, en anders dan ik verwacht had, blijft dat zo. Om op te vreten, vindt ook kalf 1482. Deze zes foto’s achter elkaar lezen als een beeldverhaal, vind ik….