Au revoir Chapeau! 😿

Ik hou van de natuur en het boerenleven. Maar beide hebben wel een zwarte kant: de dood.

Het is vreselijk om in Nederland het bericht te krijgen dat in Frankrijk een poes is doodgereden of, misschien nog erger: spoorloos verdwenen. Maar het allerergste maakte ik gisteravond mee, en dat is een poes zien doodgaan. Ik had eergisteren al gezien dat het niet goed ging met Chapeau, maar mijn bezoek aan de hangar van gisteravond was een grote shock. Chapeau kon nauwelijks meer lopen, viel steeds om (bij voorkeur in plassen water) en bleef dan op zijn zij liggen. Ik heb hem elke keer opgepakt (wat hij voorheen nooit zou hebben toegestaan), op stro gelegd, drooggewreven en met stro toegedekt om warm te blijven. Ik aaide hem en praatte tegen hem, maar hij bleef maar opkrabbelen, wankele pasjes zetten en weer omvallen. Zijn wilskracht was bewonderenswaardig, maar vooral heel onhandig. Je moet zo’n dier eigenlijk uit zijn lijden verlossen, maar dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Toen hij eindelijk langere tijd bleef liggen, ben ik met een bezwaard gevoel toch maar weggegaan.

Lees verder “Au revoir Chapeau! 😿”

Prado & Chapeau

Dit zijn geen vrienden van elkaar. Prado (op de voorgrond) en Chapeau. De twee mannetjes op de poezenhangar en dus elkaars grote concurrenten als het gaat om het verwekken van nageslacht. Het is instinct, niets persoonlijks waarschijnlijk, maar zij wensen elkaar deaud. Vooral Prado vecht wat af, ook met een andere kat uit het dorp, die laag op de poten staat en gemeen uit de ogen kijkt. We noemen hem ‘le gros René’ en ook hij vergrijpt zich weleens aan mijn meisjes.

Je merkt het aan Chapeau gauw genoeg als Prado in de buurt komt. Dan volgt een soort gezang en meestal schiet Chapeau al snel weg onder een pallet of achter een afgekoppeld werktuig. In rechtstreekse gevechten delft hij vaak het onderspit. Ik ken hem niet anders dan met betraande ogen en dat snap ik wel.

Toch doet zich tijdens het eten altijd iets bijzonders voor. Zodra ik de brokjes op de deksels gegooid heb, valt iedereen aan, behalve Prado. Hij wacht op een afstandje netjes zijn beurt af, zelfs tot Chapeau klaar is met eten. Pas als er wat plekken aan ’tafel’ zijn vrijgekomen, schuift Prado aan.

De natuur is een fascinerend ding, ik kan er naar blijven kijken…

Het kan vriezen, het kan dooien…

Lekker langweekendje in Romagne-sous-Montfaucon, waar het weer zich van zijn veelzijdigste kant liet zien. Gisteren nog lekker uit eten, of in elk geval buiten eten, met de dame! Het werd 28 graden; de poezenfamilie zocht beschutting in de schaduw van het materieel…

Vanochtend boodschappen gedaan in Verdun, waarbij we ons op de terugweg afvroegen of ons huis niet zou zijn weggedreven… 😅.

Lees verder “Het kan vriezen, het kan dooien…”