‘In het jaar 50 voor Christus is heel Gallië bezet door de Romeinen… Heel Gallië? Nee! Een klein dorp, bewoond door onverzettelijke Galliërs, blijft dapper weerstand bieden aan de Romeinse overheersers’.
Zo beginnen de strips van Asterix & Obelix, die zich afspelen in de streek Armorica (het huidige Bretagne) in wat toen Gallië was. En dat is precies waar wij nu met vakantie zijn. Obelix liep in die strips vaak met een menhir op zijn rug en kegelde met die dingen regelmatig Romeinen omver. Menhirs zijn grote staande stenen uit de late Steentijd.
Dit alles even ter introductie…
Nadat we vanochtend de grote markt in het plaatsje Étel hadden bezocht, gingen we vanmiddag naar de megalieten van Carnac. Dat zijn meerdere velden vol met menhirs. Sommige stenen lijken los neergezet te zijn, andere staan in groepjes en vele in rechte rijen. Daarnaast vind je er ook enkele grafheuvels, vergelijkbaar met onze hunebedden.
Ik houd niet van mensen op mijn foto’s maar op de eerste, bovenaan, kun je daardoor mooi zien hoe groot die stenen vaak zijn: tot ruim 3,5 meter hoog. Elders staan exemplaren van 7 meter. Eentje was zelfs 20 meter hoog, maar die heeft helaas de tand des tijds niet doorstaan. Overigens is het park niet ‘all inclusive’, want één steen staat buiten het hek, alsof hij straf heeft 
.
Wat nu zo leuk is aan een partij oude stenen? Voor mij is dat, dat onbekend is hoe die stenen destijds op hun plaats gebracht zijn. Vanaf 5.000 jaar voor Christus is begonnen met de bouw van deze rituele monumenten (waarmee dit de oudste bouwwerken van Europa zijn) en je moet je bedenken dat men in de Steentijd nog niet over veel werktuigen beschikte. Er hebben oorspronkelijk zo’n 11.000 stenen gestaan, waarvan er nu nog ongeveer 2.600 over zijn.
Pas sinds vorige maand zijn deze megalieten erkend als UNESCO-Werelderfgoed en toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst. Met grote borden werd aangegeven dat ze daar ‘mega fièr’ op zijn, en die trots is natuurlijk begrijpelijk.
Eerlijk is eerlijk: aan de foto’s is de grootsheid van de velden vol stenen en de menhirs zelf nauwelijks af te zien. Om dat te ervaren, moet je er echt tussen staan. Maar hopelijk geven ze toch een indruk en word je er net zo van uit je schoenen geblazen als de bezoeker op deze laatste foto…
