Santorini

Het Griekse ‘eiland’ Santorini zijn eigenlijk de randen van de krater van een oude vulkaan, die boven het water uitsteken. Bovenop zijn mensen dorpjes gaan bouwen. Van die witte, die mij altijd een instant vakantiegevoel geven (zoals dat bijv. in Andalusië ook altijd het geval is). Door de unieke, sikkelachtige vorm van Santorini vaar je daar als het ware naar binnen, wat een uniek schouwspel is. Alleen jammer dat dat zich al zo vroeg op de dag afspeelt…

En dus hadden wij de wekker gezet om 6.00 uur, zodat we om 6.30 uur op de voorplecht van het schip konden zijn, die voor de gelegenheid geopend was. Het was nog wat nevelig boven het water, maar het was een mooie ‘landing’.

Anders dan op andere bestemmingen werd op Santorini niet in een haven aangelegd, maar ging het schip een paar honderd meter uit de kust voor anker. Dit betekende dat wij met tenderbootjes aan land gebracht werden.

Daar aangekomen was er een aantal manieren om vanuit de kustplaats Thíra de hoger gelegen dorpjes te bereiken:

  • per ezel via de trappen (maar dat vonden wij zielig)
  • te voet via diezelfde trappen (met slipgevaar en een penetrante bijlucht omdat de ezels, zeg maar, niet heel zindelijk zijn)
  • via een speedboot en vervolgens een georganiseerde bus
  • via een kabelbaan en vervolgens de lokale bus

Wij kozen de laatste optie, die ons 6 + 1,80 euro kostte. Die kabelbaan was best steil, maar gelukkig zat ik in de ‘rijrichting’, zodat ik niet in het gapende gat achter ons keek. Maar de bus was nog spannender, want de Grieken hebben dezelfde mediterrane rijstijl als de Italianen 🤢. Ik gebruikte de tijd in de bus – en de toegang tot internet via 3G en 4G – vooral om de verslagjes online te zetten die ik de voorgaande, internetloze dagen geschreven had.

Toch bereikten we levend het dorpje Oia op de punt van Santorini. Van bovenaf hadden we een prachtig uitzicht op de rest van het eiland en op de baai met het cruiseschip. Oia zelf is een toeristisch, maar leuk dorpje, met een paar van die typische Griekse kerkjes met blauwe koepels en lage, Don Quichot-achtige molentjes.

De terugweg naar de boot verliep in omgekeerde volgorde via dezelfde transportmiddelen: de lokale bus, kabelbaan en tender. De middag brachten we lekker lui door op het Lido-deck van de MS Oosterdam. De afvaart van Santorini was even mooi als de aankomst, maar op een veel fijner tijdstip 😉.

Next stop: Rhodos.

Geef een reactie