Gisteren maakte ik voor het eerst live kennis met Rigby 2.0. De line-up dus die het laatste zetje tot de echte doorbraak moet geven, bijvoorbeeld als huisband in DWDD en voorprogramma bij Moke. De band kortom, waarin Bart, Clemens en Jimmy vervangen zijn door respectievelijk Fredo Wagner (gitaar), Eelke Mastebroek (gitaar, op foto) en Bart Meeldijk (drums).
Twee dingen vallen gelijk op: de nieuwe jongens vermaken zich prima op het podium, waarop ook bassist Lars een belangrijker rol voor zich opeist, en deze band klinkt wat rauwer dan voorheen. Iets ‘smeriger’ heb ik het al horen noemen, en dat wordt in de muziek dan positief bedoeld ;-). In vergelijking met de festivaloptredens van de afgelopen maanden, waarbij het publiek niet per se voor Rigby kwam, had de band de setlist ook uitgebreid. Bij optredens waar de mensen wél speciaal voor jou komen, kun je het immers maken om ook ‘moeilijker’ albumtracks als Dead Man Walking te spelen. Dat nummer hoorde ik gisteren dus voor het eerst live, evenals uiteraard alle singles, de Alexander Ryback-cover Fairytale die ze al eerder speelden, en hun versie van Michael Jacksons Human Nature, die ook op de nieuwe single One Song staat. Ongetwijfeld speelt Rigby One Song ook aanstaande donderdagochtend, als ze weer eens te gast zijn bij GIEL! op 3FM.
Er was zelfs ruimte voor een toegift, en als je dan toch met Bertolf op de poster staat, waarom speel je dan niet samen een liedje van die ene band die je verbindt: The Beatles? Christon en Bertolf deden If I Fell, en het was prachtig.
Dat gold trouwens voor het hele optreden van Bertolf. Een hechte band, goed gezongen en met een mooie akoestische break, waarbij de hele band rondom één microfoon stond.
Een fijne muziekavond dus, die wat mij betreft wel iets drukker bezocht had mogen zijn.