Dit zijn geen vrienden van elkaar. Prado (op de voorgrond) en Chapeau. De twee mannetjes op de poezenhangar en dus elkaars grote concurrenten als het gaat om het verwekken van nageslacht. Het is instinct, niets persoonlijks waarschijnlijk, maar zij wensen elkaar deaud. Vooral Prado vecht wat af, ook met een andere kat uit het dorp, die laag op de poten staat en gemeen uit de ogen kijkt. We noemen hem ‘le gros René’ en ook hij vergrijpt zich weleens aan mijn meisjes.
Je merkt het aan Chapeau gauw genoeg als Prado in de buurt komt. Dan volgt een soort gezang en meestal schiet Chapeau al snel weg onder een pallet of achter een afgekoppeld werktuig. In rechtstreekse gevechten delft hij vaak het onderspit. Ik ken hem niet anders dan met betraande ogen en dat snap ik wel.
Toch doet zich tijdens het eten altijd iets bijzonders voor. Zodra ik de brokjes op de deksels gegooid heb, valt iedereen aan, behalve Prado. Hij wacht op een afstandje netjes zijn beurt af, zelfs tot Chapeau klaar is met eten. Pas als er wat plekken aan ’tafel’ zijn vrijgekomen, schuift Prado aan.
De natuur is een fascinerend ding, ik kan er naar blijven kijken…