Pompeï (bucketlist-vinkje)

Onze eerste aanlegplaats was Napels. Via internet hadden we al toegangskaartjes gekocht voor Pompeï. Ooit een bruisende stad, toen het toneel van een natuurramp (een uitbarsting van de naastgelegen vulkaan Vesuvius, waarvan de as en lava de inwoners van het plaatsje middenin de nacht overvielen) en de afgelopen halve eeuw een van de interessantste archeologische schatkamers. In mijn optiek althans. Een bezoek aan die plek stond dan ook al lang op mijn verlanglijstje.

Pompeï was een stad met heel veel winkeltjes en waar veel ‘entertainment’ was. Dat laatste in het kader van ‘carpe diem’: pluk de dag. De Romeinen vonden dat elke dag waarop je niets leuks deed (wat dan ook) een verloren dag was. Zo was er in Pompeï veel prostitutie, wat zich in die tijd (aan het begin van de jaartelling) meer in de openbaarheid afspeelde dan tegenwoordig. De weg naar de ‘juiste’ plaatsen werd zelfs met fallussymbolen aangegeven op muren en straten.

Er woonden 20.000 mensen in Pompeï, inclusief degenen die er een ‘vakantiewoning’ hadden. Daarvan zijn er na de uitbarsting van de Vesuvius (in 67 na Chr.) maar een paar duizend teruggevonden. Dat kan een aantal redenen hebben. Het kan zijn dat de uitbarsting niet plaatsvond in augustus, zoals wordt aangenomen, maar in oktober. Daar zijn aanwijzingen voor. In oktober waren de vakantiegangers weer terug naar huis, waardoor het rustiger was in Pompeï. Een andere reden kan zijn, dat 4 van de 9 wijken waarin de stad verdeeld was, nog niet zijn uitgegraven. Dus wie weet wat daar nog allemaal ligt. Wellicht ook het paard dat vorige week is gevonden, want dat zijn wij niet tegengekomen…

Het indrukwekkendst vond ik de afgietsels van de gevonden lichamen. Bizar idee: in het as en de lava zijn de overblijfselen in de loop der tijd vergaan, dus wat men in feite vond, waren geen lichamen, maar juist holten in het stolsel van de as en lava. Die holten lieten de archeologen vollopen met gips en nadat dat hard geworden was, werd dat er uitgehakt. Dit leverde afdrukken op die zo scherp waren, dat zelfs de gezichtsuitdrukking op het moment van overlijden vaak nog zichtbaar werd. Veel intiemer en persoonlijker wordt het niet. Kom daar nog maar eens om in deze tijden waarin de bescherming van persoonsgegevens een hot item is…

We hadden voor onze trip naar Pompeï een retourtje geboekt met een toeristenbus. Op de heenweg leek het vervoer inderdaad op een bus, maar het apparaat op de terugweg had het meest weg van een ouderwetse tram waar luchtbanden onder gezet waren. Het ‘comfort’ daarvan, gecombineerd met de slechte kwaliteit van de wegen in Napels en het bijzondere verkeersinzicht van de Italianen maakte het een vrij hachelijke rit. We gaven ons er maar gewoon aan over 😆.

Daarover gesproken: die avond, ik zeg het maar eerlijk, gingen we kijken bij de jongleur die geprogrammeerd stond op de mainstage. We dompelen ons voor de volle 100% in deze cruise onder… 😎

Geef een reactie