Planning… hoe moeilijk kan het zijn?

Op een dag weet je het: je volgende baan wordt planner. Je hoeft er niets voor te kunnen en ook geen verantwoordelijkheid te nemen voor gemaakte fouten. Die zijn immers altijd door een ander gemaakt. En als er op de afdeling planning geen plek is, dan wil ik wel de geplande zijn. De servicemonteur dus. Ook dan hoef je geen verantwoordelijkheid te dragen (je komt altijd door anderen gemaakte fouten herstellen) en je krijgt een auto en telefoon van de zaak. Dat mobieltje hoef je overigens alleen te gebruiken om mee gebeld te worden. Zelf bellen doe je natuurlijk niet, zeker niet in die 100% van de gevallen dat je een afspraak niet gaat halen… Vandaag had ik hiervan twee voorbeelden bij de hand.

Zoals ik al eerder tussen neus en lippen aangaf, was de installatie van onze nieuwe keuken, door de firma Tulp, al geen feest. En maandagochtend brak, een jaar na dato, de handgreep van onze vaatwasser af. Aanstaande zaterdag gaan wij met vakantie en past schoonmoeder op ons huis. Omdat zij ook van de vaatwasser gebruik moet kunnen maken, was haast geboden bij de reparatie. Vanochtend om 8.00 uur zou een monteur langskomen.

Je raadt het al… om 8.30 uur was er nog niemand. Ik belde de planning, die mij – na een kort telefoontje met de monteur – zonder enig schaamtegevoel terugbelde. “Hij staat in de file, maar denkt om 10 uur, half 11 bij u te kunnen zijn.” Huh? Tweeënhalf uur na het geplande tijdstip? Zelfs als je uit Barcelona moet komen heb je een kleinere foutmarge. Toen die mevrouw mij vervolgens toebeet dat ik wel wat overdreef (qui? moi?), kreeg ik kleine vlekjes voor mijn ogen. Heel even maar. En toen waren het enorme knipperende lichtgevende fluorescerende ballen geworden. Ik word niet gauw boos op iemand, maar deze briljante combinatie van timing en toonzetting misten hun uitwerking niet. Opeens begreep ik waarom tulpen eigenlijk onder de grond horen…

Ik sla even een stukje opwinding over en voilà, vanavond om 18.00 uur zou er alsnog iemand komen. Ik moest op dat tijdstip toch thuis zijn, want dan zou iemand een aircootje op mijn kamer komen installeren. Enfin, de monteur van Tulp was stipt om 18.23 uur bij ons (sic) en verliet ons huis (in één stuk, want netjes gewerkt) om 19.00 uur.

De aircomonteermijnheer was er toen nog niet. Dus ik bellen. Of hij het kon vinden, vroeg ik retorisch. “Nou, ik ben nu nog met een klus in Amsterdam bezig, dus het duurt nog wel een uurtje.” Wijs geworden vroeg ik of hij bedoelde dat hij nog wel een uur met die klus bezig zou zijn, of verwachtte over een uur bij mij te zijn. Het bleek dat eerste, uiteraard. En excuses? Nooit van gehoord.

Snel rekenend had ik me bedacht dat onze vrienden er tussen 20.45 en 21.00 uur zouden zijn. Dus om 21.15 uur belde ik nog maar eens. “We zijn net klaar en komen nu uw kant op!”. Bofkont dat ik was. Dus om 22.00 uur zouden ze nog even in mijn buitenmuur komen boren en een buitenunit op mijn dak schroeven? De buren zien me aankomen. Bovendien: in Noorwegen heb je in dit jaargetijde nog prima licht op dat tijdstip, maar de laatste keer dat ik checkte was dit Nederland. Ik dacht het niet dus.

Nieuwe afspraak: morgen. Same time, same place. Ik voel een vervolg aankomen…