Piespoes

De urine van de poes opvangen, heb je dat al eens geprobeerd?

Afgelopen vrijdag moest ik met Prada naar de dierenarts voor haar eerste ‘seniorencheck’ (*slik*). Daaruit kwam naar voren dat ze kerngezond is, maar er werd wel een heel licht voorstadium van nierproblemen geconstateerd. Dat komt overigens vaak voor bij poezen. Dat betekent dus sowieso ander voer, en als wij nu even verse urine (van maximaal 2 uur oud) konden komen langsbrengen, dan zou daar nog wat meer informatie uit naar voren kunnen komen.

Maar een peperdure dubbellaags kattenbak met makkelijke instap en allerlei geurfilters ten spijt, doet Prada haar behoefte buiten (zoals ze dat in de eerste zeven weken van haar leven op de boerderij heeft geleerd). Daarom hielden wij de afgelopen dagen het luikje dicht en de poes dus binnen, gaven haar extra veel te drinken en kochten speciale plastic korreltjes voor in de kattenbak. Daar zou de plas doorheen lopen, waarna we het met een pipetje konden opzuigen en met gezwinde spoed naar de dierenarts konden brengen.

Het laat zich echter raden dat die investering voor niets geweest is, want mevrouw weigerde haar koninklijke achterwerk boven van die armetierige korreltjes te hangen. Ze dronk wel, ze moest ook wel plassen en maakte ons dat ook met het nodige misbaar duidelijk, maar die kattenbak op? No way…

De dierenarts bood redding. Als we nu even met de poes langskwamen, zou zij Prada haar blaas wel een beetje masseren en zo het plassen stimuleren. Vlak voordat wij daar aankwamen, was echter net een spoedgeval binnengebracht, waardoor wij even moesten wachten. En uiteraard, vlak voordat we aan de beurt waren, leegde poeslief haar blaas in de reisbak. Om precies te zijn: in het kleedje dat in de reisbak lag. Die plas is dus reddeloos verloren.

Na de Kerst gaan we het ritueel van luikje dicht doen, poes binnenhouden en gejammer aanhoren maar weer van voren af aan opstarten… 🐈😅

Geef een reactie