Pap wordt gemist

Toen we op woensdagochtend 17 april 2013 pap gingen bezoeken in het ziekenhuis, hadden we geen idee dat het de laatste keer zou worden. Maar toen zijn verpleegster ons zei dat het misschien niet verstandig was om tussen de middag thuis te gaan eten, werd dat wel duidelijk. Om precies 17.00 uur overleed hij. “Borreltijd”, zei ik nog, en dat brak de spanning een beetje.

Ik probeer zo min mogelijk aan die laatste dag, of die laatste maand terug te denken. Gelukkig zijn er ook talloze mooie herinneringen aan mijn vader. Zijn humor, zijn ondeugende blik, zijn behulpzaamheid, enz.

Het cliché is waar: als iemand er niet meer is, weet je pas wat je mist. Pap hield ons hele gezin (en vele mensen om ons heen) op het juiste spoor. Dat missen we nu en je merkt dat je af en toe de neiging hebt van het pad te raken. Om te vervallen in gedragingen die hij altijd subtiel corrigeerde. Toch zullen we het voortaan alleen moeten doen. Pap komt niet meer terug, maar als ik aan hem denk, is hij bij me. Ik denk heel veel aan hem…

Proost pap! ❤️

Geef een reactie