Gare Du Nord is, pardon my French: ‘not amused’. De muziek onder de recentste tv-commercial van McDonalds, waarin de hamburgergigant de vele varianten van zijn Happy Meal aanprijst, zou wel héél erg lijken op hun eigen compositie (en nieuwe single) Marvin & Miles.
Ik zeg: ze hebben een case. Luister maar…
De peut raadt me aan een nieuwe bureaustoel te nemen. Eentje zonder rugleuning, die je dwingt rechtop te zitten. Doodvermoeiend in het begin, maar uiteindelijk het beste voor je rug. Er komen er twee in aanmerking…
Om te beginnen de zadelstoel. “Ik ben zelf gek op paardrijden”, zegt de peut, “en ik vind ‘m heerlijk zitten.” Ik heb ‘m geprobeerd, maar vond ‘m scrotum-technisch niet bepaald prettig. Ik heb weliswaar geen kinderwens, maar wel eerbied voor de edele delen.
De tweede optie is een zogenaamde Swopper. Het best te omschrijven als een wiebelstoel; een soort een wipkip voor serieuze doeleinden. Je zit dus op een veer (gelukkig wel voorzien van een zitting) en moet jezelf in evenwicht zien te houden.
Die ga ik eens proberen, maar hoor je een keer hard ‘tok!’, dan ben ik waarschijnlijk met bijpassend geluidseffect van mijn wipkip gestort…
Live Earth heeft me aan het denken gezet. Niet eens zozeer over mijn bijdrage aan de beteugeling van de klimaatverandering. Nee, mijn gedachten dwaalden al tijdens de opening van het evenement af…
Toen ik Al Gore in hologramvorm het startschot zag geven, vroeg ik me af of dit de toekomst van livemuziek zou zijn. Want Live Earth was weliswaar een klimaatneutrale exercitie, maar was het nu echt nodig om al die artiesten met hun enorme gevolgen (en in hun kielzog de verslaggevers van al die deelnemende omroepen) de hele wereld over te vliegen? Was dit niet een fantastisch platform geweest voor de introductie van een revolutionaire nieuwe techniek: het hologramconcert? Dan hadden al die artiesten hun optredens kunnen geven op één plek (of bij hen om de hoek wat mij betreft), en hadden toeschouwers in stadions over de hele wereld die concerten in hologramvorm kunnen bekijken. Om de beleving te optimaliseren zou je de wereldsterren op al die podia kunnen omringen door échte (lokale) dansers van vlees en bloed. Dat zou het nóg realistischer maken.
Er komen nu ook al drommen mensen kijken als in Ahoy’ een film van Elvis Presley gedraaid wordt, begeleid door een half bejaardentehuis aan muzikanten. En cartoon act Gorillaz komt weg met optredens waarbij figuranten achter een doek hun schaduwspel opvoeren. Het hologramconcert lijkt me een logisch vervolg. Natuurlijk, het is even wennen, maar wedden dat je er in no time niet meer bij stilstaat?
Ze hebben de reis overleefd (en wij ook).
Enter Prada (links, knock-out) en Pixie…
Als je een winkel binnenloopt en de winkelier loopt glimlachend linea recta op je af, dan is dat niet per se goed nieuws. Verraadt zijn blik of handelen iets van herkenning, wees dan extra alert. Balanceert zijn glimlach op het randje van uitbundigheid, vrees dan het ergste. En is hij bereid na sluitingstijd nog even rustig met je door de winkel te wandelen, leg je dan maar neer bij het feit dat je met open ogen het schip ingaat.
Toen ik vanavond voor de tweede keer naar de dierenspeciaalzaak ging, liet de winkelier een andere klant in de steek om mij, vriendelijk lachend, te begroeten: “Mijnheer, wat leuk u weer te zien!” Toen had ik al op mijn hoede moeten zijn… Maar dat was niet nodig, dacht ik nog. Ik was immers gewapend met een boodschappenbriefje naar binnen gestapt, dus hoefde me alleen maar aan mijn lijstje te houden. Hahaha, lachen met mij!
Hoewel ik echt keurig mijn lijstje volgde, werd de glimlach van de winkelier steeds uitbundiger. Lang verhaal kort: ik kwam met het volgende thuis (en enigszins beschaamd verwijs ik ook naar de foto)…
Maar een pot met goud? Mooi niet dus hè!
Het was een druk festivalweekend. Rock Werchter, Arrow Rock Festival en concert at SEA… en dan noem ik er nog maar een paar. Ik koos ervoor met Petra naar Zeeland af te reizen voor ons eerste concert at SEA. Een paar dagen van tevoren bedachten we dat het leuker zou zijn om een hotelletje in de buurt te nemen, dan midden in de nacht nog terug te rijden. Omdat we in de wijde omgeving alleen nog een tweepersoonskamer in Wissenkerke konden boeken, moesten we onderlangs richting het festivalterrein op de Brouwersdam rijden. Een geluk bij een ongeluk, want een collega uit Woerden deed er bovenlangs viereneenhalf uur over, terwijl wij gewoon konden doorrijden.
Oké, de familie Schlosser wordt binnenkort dus uitgebreid met twee katjes. Impulsaankoopje. En het leek ons wel toepasselijk om volgende week zaterdag, op 07-07-07, duizend kilometer te gaan rijden om de scheetjes op te halen. Boer Philippe had nog een verrassing voor ons in petto: het beestje dat een tijdje geleden spoorloos verdween (zie foto, het is die grijze), is even onverwacht weer teruggekeerd op het nest! The bitch is back en we noemen haar Prada.
Petra en ik gingen dus in een euforische bui ‘boodschappen’ doen. Over een week zijn we immers al met zijn vieren. Om te begonnen eens een paar boekjes gekocht over de opvoeding en verzorging van poezen. Weten wij veel! Daarna door naar de dierenspeciaalzaak, waar we de eigenaar waarschijnlijk de dag van zijn leven bezorgd hebben. Wat een samengebalde naïviteit en onwetendheid kwam daar zijn zaak binnenstappen , en wat ging hij daar eens fijn munt uit slaan!
Rob Stenders onlangs in Broadcast Magazine over radiomakers:
“Ik geloof oprecht dat alle DJ’s stapelgek zijn. Die hebben allemaal iets waardoor het vroeger niet goed gegaan is. Allemaal. Pure angst, gepest op school, lelijkheid, verlegenheid of autisme.”
Of ik hier iets van herken? Euh… nou ja, zeg!
Oh ja, gisteravond mocht ik voor de tweede keer bij de fysiotherapeut verschijnen. Weer een hoogtepuntje hoor!
Dit keer kreeg ik vier grote zuignappen op mijn nek en schouders, en daar mocht ik zelf met een draaiknopje net zoveel stroom op zetten als ik aankon. Het getintel en geknetter trok achter mijn rechteroor langs tot halverwege mijn hoofd, alsof mijn hersenen een bubbelbad namen. En op een gegeven moment werkten de stroompjes dusdanig op mijn rechter schouderblad, dat ik schokschouderend op de behandeltafel lag, zonder er zélf moeite voor te hoeven doen. “U hebt fors opgedraaid”, zei de ‘peut achteraf. Toen hij de zuignappen verwijderde bleek ik mezelf zó vacuüm getrokken te hebben, dat er vier enorme rode vlekken waren achtergebleven. Alsof ik vier liefkozende zuigzoentjes had ontvangen van een olifant.
De ‘peut moet er even een weekje van bijkomen op zijn zeiljacht. 9 juli ben ik weer aan de beurt voor deel 3 van deze Rocky Horror Show…