Vanavond zijn we weer eens naar het theater geweest. De voorstelling ‘Operation Hellfire’ van Het Nationale Theater. Een heel ingenieus en actueel stuk over het Internationaal Strafhof, dat in de gekte van de huidige wereld waarschijnlijk dichterbij de realiteit staat dan je zou wensen. Meer zal ik er niet over verklappen.
Mijn lieve Peet had voor mij weer stoel 13 op rij 13 gereserveerd, en dat bleek pal naast de geluidstafel. Daarachter zat, en dat zie je niet vaak, een jongedame. Ik heb haar na afloop gecomplimenteerd met haar goede werk, want de vele muziekjes, effecten en geluiden vormden een dragend onderdeel van de beleving.
Ze bleek een studente van een gespecialiseerde theatertechniekopleiding in Amsterdam, en deze serie voorstellingen is nota bene haar afstudeerproject. Naast haar achter de tafel zat haar stagebegeleider, die af en toe een tip gaf, of een knopje indrukte als zij haar beide handen in gebruik had.
Als ik, met zelf 30 jaar radio-ervaring, naast zo iemand zit, moet ik altijd opletten dat ik ook mijn ogen op het toneel richt, anders zit ik de hele voorstelling naar alle instarts te kijken en luisteren 
De foto nam ik tijdens het afbouwen na de voorstelling. Ik was er na het drankje achteraf nog net op tijd bij. Het aansluiten, inregelen en weer afbreken van de mengtafel is onderdeel van de studie. Respect daarvoor.
Als deze dame straks met vlag en wimpel geslaagd is, heeft de Nederlandse theaterwereld er in elk geval weer een vakvrouw achter de knoppen bij!