Op 17 april 2013, precies om 17.00 uur, hoorde mijn vader ergens heel ver weg het klokje van het aperitief slaan, en besloot hij dat hij daar wel bij wilde zijn. We missen hem nu dus al zeven jaar.
Bij belangrijke beslissingen denk ik nog altijd aan zijn vele adviezen. En ook in deze Coronacrisis schiet me vaak te binnen hoe hij met dit soort situaties omging. Neem nu de diepe economische crisis die ons in het vooruitzicht wordt gesteld. Moet ik me daar nu al druk om gaan maken? Mijn vader zou met een mooie oude spreuk zeggen: ‘een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest’. Zijn tip zou dan ook zijn: laat je niet gek maken. Als je nu al van het ergste uitgaat, ga je je er ook naar gedragen en weet je zeker dat het gaat gebeuren. Als iedereen die zich dat kan veroorloven zoveel mogelijk realistisch en ‘normaal’ blijft doen, kunnen we de schade misschien beperken.
Daarom hebben we bij een heel goed Amersfoorts restaurant, De Saffraan, een driegangenmenu besteld. Zo vieren we het leven en dat van mijn vader, en dragen we ons steentje bij aan het in stand houden van de economie. Want zijn ultieme tip was altijd: ‘hoofd koel, voeten warm…’.
Proost pap! ❤
Meer foto’s:
