Even terugkomend op mijn bericht van vorige week, waarin ik meldde dat een scheurtje in mijn netvlies met een laser was ‘dichtgebrand’. Daar voel je overigens niets van, dus kaartjes en bloemen zijn niet nodig.
Ik kom net terug van de controle en daarbij werd gezien dat afgelopen week nóg een minischeurtje is ontstaan. Slinkend oogvocht kan blijkbaar flink sleuren aan dat netvlies, waaraan het vast zit. Ogenblikkelijk maakte de dokter opnieuw tijd in zijn agenda en ruimte in de laserkamer, om ook dit scheurtje ‘onschadelijk’ te maken. Op mijn vraag hoe vaak deze behandeling gedaan kan worden, zei hij: “Zo vaak als nodig. We kunnen desnoods het hele netvlies dichtlaseren, maar dat doen we liever niet.” Dat antwoord bevatte verschillende momenten van geruststelling 😉. Wat niet wegneemt dat bij de volgende controle, over negen dagen, hopelijk alles in orde is, want daarna wil ik graag met vakantie.
Ik kan niet anders dan super tevreden zijn over de doortastendheid van het zorgpersoneel dat ik op mijn pad getroffen heb. Vorige week zondag constateerde ik vlekjes, maandagochtend was ik op huisartsenpost ’t Steyn in IJsselstein waar een assistente me na een eerste controle ‘voor de zekerheid’ toch tussendoor liet bij de huisarts, die direct belde naar de afdeling Oogheelkunde in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein voor een spoedafspraak. Een dag later kon ik daar al terecht, liet de assistente me vóór gaan bij de oogarts, en besloot hij tot directe actie. Namen zijn bekend bij de redactie, maar hulde en grote dank voor hun snelheid van handelen! Uiteraard heb ik hen dat ook persoonlijk verteld. En ik kan alleen maar beamen wat de oogarts me zei: “De zorg in Nederland is vele malen beter dan wat je op de social media kunt lezen.” Daarom laat ik ook graag eens dit tegengeluid horen.
Afgelopen weekend tijdens het dorpsfeest in Romagne zat ik naast een oud-brandweerman. Ook in Frankrijk blijken hulpverleners steeds vaker slachtoffer te worden van geweld. Ik vroeg me hardop af waardoor het toch zou komen dat mensen die jou of anderen te hulp schieten, te maken krijgen met agressie. Daar kan ik met mijn hoofd niet bij. De verklaring van mijn brandweerbuurman zou weleens hout kunnen snijden: “Mensen kunnen steeds minder goed omgaan met gezag, en wij dragen een uniform. Blijkbaar haalt dat slechte dingen naar boven.”
Daarom: handen af van uniformen, maar ook van hulpverleners zonder uniform en eigenlijk van iedereen. Laat anderen hun werk doen, ook als je daardoor misschien een keer een blokje om moet rijden, even moet wachten, of ander klein leed. Uiteindelijk hoop je dat ze ook jou komen helpen, als dat eens nodig is!