Nog meer oude gebouwen

Wie gisteren goed meegeteld heeft, ontdekte al dat we toen van de vijf bezienswaardigheden waarvoor we betaald hadden, er maar vier bezocht hebben. Klopt! Voor de Tempietto Malchittu had je stevige schoenen nodig en ik liep gisteren op mijn pumps 😉. Vandaag gingen we alsnog naar de tempel op zoek.

Na een kilometer op een pad vol stenen (graniet, dat dan weer wel) begonnen we ons af te vragen hoe die tempeliers vroeger bij hun tempels kwamen en wat voor schoenen zij dan droegen. Ongetwijfeld lieten zij paarden het vuile werk opknappen…

We waren wat teleurgesteld over het muurtje dat we aan het eind van dat pad aantroffen. Was dit alles?

Nee dus. Voor de echte tempel dienden we de weg rechtstandig omhoog te vervolgen, een enorme berg opgestapelde rotsblokken op. Nu ben ik best in voor een avontuurtje, maar dan wel gezekerd en met op zijn minst een touwleuning langs het ‘pad’ omhoog. Bovendien: in de beschrijving van de restanten die boven op ons wachtten, stond zo vaak ‘probably’, ‘very likely’ en ‘possibly’, dat wij dachten: als het allemaal niet zeker is, waarom zouden wij dan al die moeite doen? Toen we genoeg tegenargumenten verzameld hadden, draaiden we om…

Next stop: Palau. Een aardig plaatsje waar iedereen die een boot heeft die in de losse verhuur gooit. Vanuit de haven zie je immers de eilanden van de archipel boven Sardinië al liggen en acht van tien toeristen willen daarheen. Wij even niet, maar we hebben er wel lekker gegeten.

Daarna bezochten we La Fortezza di Monte Altura, een verdedigingswerk dat eind 19e eeuw gebouwd is ter bescherming tegen vijand Frankrijk. De verwachte strijd is er echter nooit gekomen en in de 1e Wereldoorlog koos Italië zelfs de kant van Frankrijk. Tijdens die oorlog was het fort wel in gebruik en uitgerust met kanonnen die 30 km. ver konden schieten.

De munitie werd helemaal naar boven getrokken via een tredmolen, aangedreven door paarden (wéér die arme paarden). Dat gebeurde via twee stenen banden tussen de imposante dubbele trap, recht achter de ingang van het fort op de grote binnenplaats. In de 2e Wereldoorlog werden de paarden vervangen door elektrische liften.

Het fort ligt op (of eigenlijk in) de hoogste berg in de omgeving. Met dynamiet zijn daar stukken uit weggeblazen waarin het fort gebouwd is, maar het is helemaal één met de berg. Door die ligging heb je er een geweldig uitzicht over Palau, de baai en de archipel. Het woei daarboven echter zo hard (door de mistral die tussen Corsica en Sardinië door waait, aldus de gids), dat ik moeite had mijn camera recht te houden. Blijkbaar kwam code geel voor ons een dag later dan aangekondigd 😉.

 

Geef een reactie