Dit setje kijkers is van mij. En nee, ik sta niet strak van de coke…
Ik heb al een paar weken vermoeide ogen. Misschien ook niet zo gek, als je werk én je hobby zich achter de computer afspeelt. Bovendien heb ik de afgelopen tijd een paar keer slecht geslapen, dus ik kon die klachten wel plaatsen.
Afgelopen weekend keek ik bij vrienden naar de strakblauwe lucht en zag ik een ‘wolk’ voorbijdrijven die niet aan de hemel te zien was. Keek ik naar links, dan bewoog de wolk mee, en keek ik naar rechts: idem. Ik kon vrij duidelijk zien dat die wolk bestond uit vele rondjes met een puntje erin. En het feit dat ik blijkbaar door een waasje heen keek, zou ook die vermoeidheid verklaren, bedacht ik me gelijk. Mijn vriend zei dat dit het gevolg kon zijn van een verhoogde bloeddruk en raadde me aan die te laten opmeten.
Gisterochtend was ik al bijtijds bij de huisarts. Althans, bij een assistente in eerste instantie, want voor een simpele bloeddrukmeting hoef je natuurlijk niet negen jaar gestudeerd te hebben. Goed nieuws: ik heb de bloeddruk van een jonge hond 😊. Ook constateerde zij dat de ‘wolk’ alleen in mijn rechteroog zat. Dat ik geen flitsen zag, was blijkbaar relatief goed nieuws. Toch was ze zo pienter om me nog even bij de huisarts langs te sturen, en die vond het op haar beurt een goed idee als ik snel bij een oogarts terecht kon. Ze ging gelijk bellen en ik kon vanochtend al terecht in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. De kwaliteit van de medische staf is daar gelukkig hoger dan die van de parkeergarage.
Ook hier mocht ik eerst aanschuiven bij een assistente. Die wist me te melden dat mijn oogsterkte niet achteruit was gegaan en mijn oogdruk goed was. Daarna gaf ze me oogdruppels die mijn pupillen zouden verwijden, zodat de oogarts een half uur later nader onderzoek kon doen. En dat werd een eyeopener. Terwijl ik op commando naar boven, rechts, onder en links keek, inspecteerde hij de binnenkant van mijn ogen. Rechtsonder was duidelijk iets te zien, want daar loerde hij wat langer rond.
Wat hij daar zag, legde hij uit: hij vertelde dat ‘op zekere leeftijd’ het oogvocht wat kan gaan krimpen. Maar omdat dat aan het netvlies vast zit, kan dat bij een klein percentage mensen (guess who…) een klein scheurtje veroorzaken. Daar komt afval bij vrij, wat je dan ziet ‘drijven’. Als er vocht achter het scheurtje komt, kan het netvlies soms loslaten. Om dat risico te minimaliseren, heeft hij dat scheurtje direct dichtgelaserd. Heel fijn dat hij daarvoor direct tijd vrijmaakte, zodat ik niet hoefde terugkomen. Dat laseren is trouwens compleet pijnloos. Je oog wordt met een druppeltje wel een beetje verdoofd, maar dat is niet voor de ingreep. Dat wordt gedaan omdat tijdens het laseren een soort vergrootglaasje tegen je oog gezet wordt, en dat zou een beetje kunnen irriteren. Van de ingreep merk je alleen dat het apparaatje wat flitsen afgeeft, maar je voelt helemaal niets.
Ik miste op de terugweg van het ziekenhuis bijna een afstapje, kreeg de sleutel pas na meerdere pogingen in het slot en dit stukje kan typefouten bevatten. Maar verder ben ik blij dat ik hier snel (en dus op tijd) actie op ondernomen heb en het gevaar geweken lijkt. Volgende week controle…