Meer Melbourne

Vanochtend haalden we de rondvaart op de Yarra-rivier in, die gisteren aan ons voorbijgegaan was. Hoewel het weer heerlijk was om op het water te zijn, viel het parcours ons wat tegen. Er was niet veel bijzonders te zien en aan kapitein Chris is niet bepaald een comedy-talent verloren gegaan, hoewel hij daar zelf anders over dacht. Hij had wel één aardig verhaal over Federation Square. De voornaamste reden om dat te bouwen, was om twee oerlelijke gebouwen te kunnen neerhalen. De inwoners van Melbourne waren heel trots op het resultaat en keken vol vertrouwen uit naar de uitslag van een architectuurwedstrijd waaraan het project deelnam. Daarin werd Federation Square uitgeroepen tot ‘op drie na lelijkste bouwproject ter wereld’. Toen we het later vandaag van dichterbij zagen, begrepen we waarom…

Daarna gingen we naar het Immigration Museum. Nadat we in Rotterdam vorig jaar het verhaal van de vertrekkende Europese emigranten zagen, was het leuk nu eens het verhaal van de aankomende avonturiers te horen. Daar moet ik bij zeggen, dat de eerste ‘immigranten’ (vanaf 1788) Engelse gevangenen waren, die naar Australië gestuurd werden om hun straf uit te zitten. Pas vanaf de jaren ’20 van de 19e eeuw kwamen de eerste ‘echte’ immigranten aan in New South Wales, waar zij o.a. Sydney stichtten. Het eerste gebouw op de plek waar nu Melbourne is, werd in 1835 gebouwd door John Pascoe Fawkner. Omdat hij er gasten ontving, was het ook het eerste hotel; omdat sommige van die gasten weleens ziek werden, was het ook het eerste ziekenhuis; en omdat hij hen weleens boeken uitleende, was het ook de eerste bibliotheek.

We woonden een korte lezing bij, die stilstond bij het ontstaan van Melbourne. Het huidige Immigratiemuseum was immers oorspronkelijk het Customs House (douanehuis), en een van de eerste stenen gebouwen in Melbourne. De precieze stichtingsgeschiedenis van de stad voert wat te ver voor nu, maar je kunt er hier meer over lezen, als je wilt… #tipjemijnerzijds

De verteller van de lezing begon zijn verhaal met een omstandige erkenning van de Aboriginals als de oorspronkelijke bewoners van Australië. Dat hebben we hier al bij meer publieke gelegenheden meegemaakt, en elke keer klinkt het weer als een soort schuldbekentenis of boetedoening voor het feit dat de Aboriginals door de Engelsen veel onrecht is aangedaan en hen in feite hun land is afgepakt. En dat terwijl de Aboriginals nu al ruim 1.600 generaties(!) lang in Australië wonen, terwijl de westerlingen hier dus nog geen twee eeuwen geleden naartoe gekomen zijn. Op de een of andere manier is dat besef blijkbaar pas een jaar of tien geleden doorgedrongen, en sindsdien wordt dus bij elke openbare gelegenheid heel duidelijk vermeld van wie het land nu eigenlijk is.

Hoewel de Engelse immigranten inmiddels gezelschap gekregen hebben van nieuwe bewoners uit talloze andere landen, was het leuk om te zien hoe met name in Engeland in de loop der tijd grootschalige reclamecampagnes zijn opgezet om Australië als ‘het beloofde land’ op de kaart te zetten. De achtertuin van het Immigratiemuseum was in feite één groot monument voor al die immigranten. Sinds 1788 zijn ruim 9 miljoen mensen naar Australië gemigreerd. Maar mede door een streng (en niet zelden discriminerend) toelatingsbeleid hebben nog velen meer een tevergeefse poging gedaan om het land binnen te komen.

Op aanraden van Facebook-vrienden Elze en André gingen we daarna naar St Kilda. Daar komen elke avond na zonsondergang honderden pinguïns aan land. Die hebben in de wateren rondom de pier de hele dag hun buik volgegeten en komen ’s avonds hun kroost voeden. We aten er eerst zelf onze buiken vol aan de leuke boulevard, en zorgden er daarna voor dat we ‘front row’ zaten voor het spektakel. Eerlijk is eerlijk, we hebben geen honderden pinguïns gezien (er schijnen er een stuk of 1.000 te zitten), maar wel tientallen. Met onze mensenogen konden we het allemaal prima volgen, maar fototoestellen – zeker die in telefoons – kunnen niet aan het menselijk oog tippen. Gelukkig werden de beestjes regelmatig door (vermoedelijk) vrijwilligers met een rood lampje beschenen (wit licht en flitsen waren verboden).

Net als gisteravond besloten we de avond bij Pure South Kitchen. Niet alleen vanwege hun uitstekende cocktails, maar zeker ook vanwege de goede muziek. Vooral Britse bands uit de jaren ‘80 en ‘90, waaronder Primal Scream, Blur, Portishead en The Smiths!

Geef een reactie