Voor alles is een eerste keer. Zo maakten Peet en ik gisteravond ons debuut op Royal Park Live, terwijl die concertreeks al sinds 2016 elk jaar georganiseerd wordt. Aanleiding: Matt Bianco en Level 42 op één avond! Level 84 dus eigenlijk.
Maar behalve om de muziek draait RPL natuurlijk ook om de entourage. De tuin van Paleis Soestdijk als decor, dat is wel episch natuurlijk. De foto bovenaan is van mij, maar tegen de dronefoto van de RPL-website kun je niet op natuurlijk, om een totaalbeeld te krijgen. The devil is in the details, en daar is ruim in voorzien. Zo word je bij het oplopen van het terrein door ‘lakeien’ welkom geheten. Ook is er een soort randprogramma, waarbij je vooraf kunt dineren op het paleis of er een wijnproeverij kunt doen. Ik boekte die laatste, maar dat leverde nog wel een hilarische situatie op…
Wat je van buitenaf niet kunt zien, en voor ons dus een behoorlijke verrassing was, is dat je bij binnenkomst gelijk in een soort enorme foodcourt terecht komt, vol foodtrucks. Daar hangt altijd een speciaal, gezellig sfeertje, vind ik, dus die zat er al gelijk goed in. Op dat terrein was ook een wijnbar ingericht, waar je wijn kon proeven. De wijnproeverij, dachten wij dus. Dus we kregen van een sommelier keurig een paar bodempjes ingeschonken met uitleg en al, en we hadden een gemoedelijk praatje met de dame. Wel vonden we het een beetje raar dat ze niet naar ons ticket vroeg. Uiteindelijk bleek dit een gratis proeverijtje te zijn, terwijl de echte (betaalde) proeverij, aangekleed met wat fingerfood, in het paleis zelf was. Dat was natuurlijk wel aangekondigd, maar daar had ik in het heetst van de strijd (en na een paar slokken wijn) niet meer bij stilgestaan. Rennend konden we nog net ons tijdslot halen, en achteraan sluiten in een van de mooie voorheen koninklijke kamers. Ik besloot de proeverij zelf aan Peet over te laten en me te beperken tot het fingerfood, zodat ik terug kon rijden naar huis. Gelukkig maar, want hier werden de glazen wel goed gevuld en het tempo zat er, wegens het strakke tijdschema, flink in.
Precies toen de wijnproeverij was afgelopen, begon Matt Bianco met optreden. Keurig op tijd, zoals alles stipt op tijd begon. De muziek van die band, waarin alleen Mark Reilly een constante factor is, past perfect bij het heerlijke weer en een ondergaande zon. Fris, fruitig en classy, dankzij invloeden uit de jazz, soul en – vooral – latin. Alle dijenkletsers kwamen voorbij, maar toch ook opvallend veel minder bekende nummers, die perfect bij de hits aansloten.
Hoewel wij evenzeer voor Matt Bianco kwamen, was Level 42 toch wel de hoofdact. Zij konden van het hele podium gebruikmaken en hadden dat ook wel nodig, want ze hadden ook drie blazers bij zich. Ook hier natuurlijk één grote trits aan hits, wat hebben ze er eigenlijk veel gehad. De stem van Mike Lindup heeft de tand des tijds beter doorstaan dan die van Mark King, maar die is nog steeds wel onverslaanbaar op de bas. Er werd dan ook heel wat afge’slapt’, en verschillende nummers werden flink uitgesponnen. Love Games en Hot Water gingen eindeloos door, maar wel met veel variatie.
De grootste verrassing was het feit dat ze Heathrow speelden, de concertagendatune in mijn allereerste radioprogramma De SensatieGeneratie op Radio Ridderkerk (1987-1990). Die originele tune (incl. Theo & Thea-intro en een overbruggingsriedeltje dat ik had geleend van Fleetwood Mac) kun je hier beluisteren:
Terwijl wij terugliepen naar de auto, viel het ons op hoe enorm veel mensen op de fiets gekomen waren. Ik denk dat heel Soest en omgeving er een uitje van gemaakt had. Leuk initiatief voor de terugweg: Royal Park Radio op 104FM, waar Gerard Ekdom, Wouter van der Goes en Frank van ’t Hof van Radio Veronica de afterparty verzorgden, met o.a. interviews met de band en mensen uit het publiek.
Een mooi evenement, met de komende dagen nog een enorm gevarieerde line-up!