Toen wij – bijna op de kop af vijf jaar geleden – ons huidige appartement gingen bezichtigen, viel mijn oog al gelijk op de werkkamer van de verkoper. Daar zag ik mijzelf ook wel in zitten. Sterker nog, de indeling die hij had bedacht, kon ik heel goed vertalen naar mijn eigen situatie. Het grootste verschil was natuurlijk, dat mijn eigen meubels erin kwamen, inclusief mijn door pap gemaakte cd-kasten.
Het eerste wat ik viereneenhalf jaar geleden, op de dag van de verhuizing deed, was mijn cd’s uitpakken. Daarna was de studio aan de beurt en zo werd het al heel snel mijn eigen muziek- en werkhok. Toch bleef ook lange tijd een torentje verhuisdozen staan, waarvan ik de inhoud maar niet ‘geplaceerd’ kreeg. Dozen vol cassettebandjes, o.a., maar ook wat apparatuur die geen plek meer kreeg in de studio. In onze berging was er ook geen plaats voor, en zo bleef dat torentje maar staan. Ik kan je vertellen: dat torentje werd een doorntje. In mijn oog, wel te verstaan.
Gisteren heb ik (eindelijk) besloten wat ruimte te maken in de berging, zodat ik die dozen daar neer kon zetten. Daardoor kon ik ook een actuele versie te maken van de foto uit de verkoopfolder, waarop je de overeenkomsten – maar ook de verschillen – goed kunt zien. Ik kan nu tevreden vaststellen dat mijn hok geworden is zoals ik het vijf jaar geleden vóór me zag.