Lowlands 2018 (zondag)

Van mijn huis tot op het festivalterrein is een reis van anderhalf uur. ’s Ochtend en ’s avonds. Maar dat zich thuis mijn eigen bed en douche bevinden (en dan heb ik het nog niet eens over Peet), en vanochtend croissants als ontbijt, dat maakt het die trips helemaal waard!

Nu weer met veel plezier naar Lowlands. De laatste dag alweer!

Overigens, in het kader van ezel en steen: ik heb dit jaar een briljante manier gevonden om mijn auto terug te vinden op de immense parkeerterreinen van Lowlands: ik zoek een blikvangend voertuig (vandaag een oplegger van The Mojo Barriers), en zet die klem om er zeker van te zijn dat die er ’s avonds nog steeds staat, zodat ik me er dan weer op kan oriënteren. Ging de afgelopen 2 dagen uitstekend! 😃

De X-Ray had wel een sopje kunnen gebruiken vannacht. Die ruikt tijdens Thunderpussy naar thunderpissy. Hun optreden werd voorafgegaan door muziek van o.a. Aerosmith en Def Leppard, dus dan weet je het wel: deze zondag ging sereen en godvruchtig van start met spierballenrock van het ‘female fronted’ soort. Wat zeg ik? Thunderpussy is een ‘all female’ band, die er geen enkele moeite mee heeft het luie zweet uit de bezoekers te rocken.

Mike McCready van Pearl Jam (die hun single Velvet Noose produceerde) is fan, en ik ook!

Van Thunderpussy naar Tom Odell is maar een kleine stap. Fysiek althans, want Tom speelt in de Bravo. Twee jaar geleden zag ik hem ook op Lowlands, toen nog in de grote Alpha. Hoewel in de nieuwe Bravo, met zijn zijbeuken, stiekem ook veel mensen kunnen.

Odell’s opmerking dat Lowlands ’the greatest festival in the world’ is, viel uiteraard prima, maar verder vond ik het optreden (weer) wat saai…

House-pianootjes, je kunt me ervoor wakker maken (maar doe maar niet). Schaamteloos gelikte, commerciële set van Confidence Man. En daar zit geen vies woord bij. Debuutsingle en prijsnummer Bubblegum kwam al vroeg voorbij, maar de rest is, live althans, net zo aanstekelijk!

De Australische DMA’s moeten het in een matig gevulde Heineken-tent niet van hun uitstraling hebben, maar de liedjes zijn prima. Zeker als je van Britpop houdt. Oasis zonder de bravoure, zeg maar. De een vindt dat een pluspunt, de ander niet. You choose…

In 2016 zag ik Dua Lipa op Eurosonic Noorderslag, in Paradiso en op Lowlands, en de shows werden steeds beter en zelfverzekerder.

De afgelopen 2 jaar is ze uitgegroeid tot de wereldster die er vanaf single 1 al in zat, en nu staat ze in een uitpuilende Alpha-tent. Het optreden doet recht aan haar nieuwe status: Dua Lipa draagt de show gemakkelijk, door korte, krachtige aankondigingen zit er meer vaart in, de aankleding en visuals zijn zo professioneel en kleurrijk als haar muziek, en de band is een stuk beter geworden.

Nog elke keer val ik als een blok voor Be The One (waarschijnlijk het beste liedje van deze eeuw tot nu toe), en ik ben duidelijk niet alleen. Genieten voor jong (en er staat véél jong) en oud.

Geef een reactie