Lowlands 2013: mijn Top 5

Ik heb genoten van deze editie van Lowlands. Niet iets waar ik op voorhand aan twijfelde, maar altijd fijn om bevestigd te zien. Heerlijke muziek gehoord en ontdekt, en fijne mensen ontmoet. Die mensen scoren voor mij allemaal even hoog, maar de muziek heb ik voor je in een Top 5 gegoten…

1) twenty | one | pilots

Lowlands13_twenty one pilotstwenty | two | pilots is een duo. Twee maniakaal om zich heen kijkende gasten in een skeletpak en met bivakmutsen op. Als je op het podium alleen een drumstel en een staande piano ziet, dan weet je dat er een tapeje meeloopt. Geen probleem, anno 2013, zelfs niet op Lowlands. De Ting Tings zijn er groot mee geworden, zullen we maar zeggen.
Toch was de faam van twenty | one | pilots de band niet vooruitgesneld. De Charlie was voor meer dan driekwart leeg toen het duo aan zijn optreden begon. De drummer zette in. Hard, nee KEIhard op zijn apparaat beukend. Zijn maat viel in met een pakkende pianomelodie en een messcherpe en razendsnelle Eminem-achtige rap, die net zo makkelijk overging in Linkin Park-achtig geschreeuw. En ondanks de agressieve uitvoering waren het toch allemaal catchy liedjes. Ja, liedjes. Binnen twee nummers waren de weinige aanwezigen 200% op de hand van de band, en het enthousiasme van het publiek zoog de tent al snel vol. Er was een koprol, de zanger liet zichzelf – onder het toeziend oog van het bord ‘verboden te stage diven’ – letterlijk op handen dragen, er waren sing-alongs, er was een wall of death, er was – ja hoor – het drumduel, er was een oorverdovend maar tevergeefs ‘We want more’, er was dankbaarheid en zelfs verlegenheid. Ook was er de afsluiter Guns For Hands (die klinkt als de opvolger van Liquido’s Narcotic), waar geniale singles als Holding On To You en vooral Car Radio al aan voorafgegaan waren.
Dit was een legendarisch concert waarvan velen volgend jaar – als ze ongetwijfeld terugkomen in de Alpha – zullen zeggen dat ze erbij waren. Maar ik was er echt bij. Gelukkig.

2) Little Green Cars

Lowlands13_Little Green CarsEen prachtig begin van de zaterdag: gelijk al een van de hoogtepunten van het festival tot nu toe. Little Green Cars blijken niet voor niets door de BBC te zijn uitgeroepen tot een van de bands om in de gaten te houden dit jaar. Ze brengen mooie meerstemmige liedjes. Pop/rock, die – ondanks de bemoeienis van Mumford & Sons-producer Marcus Dravs – net genoeg van de huidige folkrage afligt om nog leuk te zijn. Hartstikke leuk zelfs. Ik heb geen slecht nummer gehoord. Liefhebbers van Fleetwood Mac (ik vermoed dat die naam dit weekend nog wel een keer in een verslag opduikt) moeten hun album Absolute Zero zeker even checken! En als dat je teveel is, probeer dan op zijn minst The John Wayne en Harper Lee. Dan verklaar ik mijzelf bij deze officieel 43.

3) Chvrches

Lowlands13_ChvrchesDe Schotse eighties-revivalband Chvrches (ze zijn niet de enigen) debuteerde in Engeland vorig jaar met het Gary Numan-achtige Lies, dat werd opgevolgd door The Mother We Share. Als officiële singles werd echter gekozen voor Recover en daarna Gun. Prima nummers, als je die andere twee niet kent, maar toch van een lager niveau. Nu is een ietsiepietsie getweakte versie van The Mother We Share dan eindelijk uitgebracht en direct ook opgepikt door 3FM. Precies op tijd voor Lowlands, dat hopelijk voor hun doorbraak zal zorgen. En dan te weten dat de band Lies nog altijd achter de hand heeft. Wat een vooruitzicht!
Naast deze vier singles zal het debuutalbum The Bones Of What You Believe dit najaar nog zeker één andere hit bevatten: een nummer waarop nu eens niet de prachtige stem van zangeres Lauren Mayberry te horen is, maar de ook niet onverdienstelijk zingende toetsenist Martin Doherty. De titel moet ik je even schuldig blijven, maar niet de belofte dat we ook van Chvrches nog wel zullen horen.

4) Haim