Een van de leuke dingen van een dorp als Romagne-sous-Montfaucon is dat mensen nog de tijd voor elkaar nemen. Dus wij gingen om 14:30 uur ‘even’ een wandelingetje maken en kwamen zoveel mensen tegen waarmee we een praatje maakten, dat we pas om 17:30 uur weer thuis waren. We zijn nu wel weer helemaal bij… 
Eindstation van de wandeling was de begraafplaats, waar ik pap en mijn andere grote vriend Henri weer even met een sopje lekker over hun bolletje geaaid heb. Ze staan er weer blinkend bij.
Het blijft een raar idee dat ik Henri maar 10 jaar gekend heb, en nu alweer 39 jaar zijn graf schoon houd. Echte vriendschap blijft altijd! 