La Maddalena

Wat we eergisteren niet deden, deden we vandaag wel: vanuit Palau namen we de veerboot naar La Maddalena. Het enige eiland in de archipel met een dorpje erop, het gelijknamige La Maddalena.

Daar net buiten, op 2 km. van waar de boot aanmeerde, lag een fort, waar we onze zinnen op gezet hadden. Het was heet, maar we besloten de afstand lopend te overbruggen. Onder het genot van een ambachtelijk ijsje, dat wel. De meewarige blikken van de eilandbewoners, op hun brommers, in hun auto’s of met ander gemotoriseerd vervoer onder hun kont, moet je er even bijdenken. Toen 200 m. vóór het fort de weg ophield, keken wij zelf ook meewarig naar elkaar. Amateurs!

We liepen terug naar de drop-off zone en deden wat alle toeristen deden (niet zonder reden, zo was gebleken): we doken de winkelstraatjes in. Leuke winkeltjes, dat zeker! Op een pleintje zat Giuseppe Garibaldi, de grondlegger van de eenwording van Italië in 1861. Dit bronzen beeld was daar geplaatst t.g.v. de 150e verjaardag van die eenwording. Het werd zorgvuldig in de gaten gehouden door het reclamemeisje van het plaatselijke bronwater: Acqua di Sardegna.

La Maddalena heeft uiteraard ook een kerkje en als Peet dat doorheeft, is ze al binnen voordat je ‘pap’ kunt zeggen (nog los van het feit dat dat woord in zulk soort gevallen geen enkele relevantie heeft). Haar Limburgse katholieke inborst, denk ik…

Terug op Sardinië reden we nog even naar Baja Sardinia, waar we twee mojito’s dronken. Ik met, Peet (Bob) zonder alcohol. Die van mij hakten er behoorlijk in. Toch wist ik nog een spannend uitziend poezentafereel waar te nemen en te fotograferen. Bedenk er zelf een spectaculair einde bij… (spoiler: het bleken gewoon vriendjes te zijn).

Geef een reactie