Kotor

Vraag het mensen die al eens met een (cruise)schip in Kotor, Montenegro zijn geweest en je hoort waarschijnlijk: het mooiste van Kotor is de afvaart naar de volgende bestemming. Daarmee doelen ze dan op de prachtige langgerekte baai waardoor je naar open zee vaart, maar die opmerking doet Kotor zelf geen recht, vind ik.

Kotor is weer zo’n oud Middeleeuws stadje, net zoals Kerkira op Corfu gisteren. Maar anders dan Kerkira is Kotor prachtig bewaard gebleven (kwestie van onderhoud) en doet het veel kleinschaliger aan. Dit komt o.a. doordat er bijna geen hoogbouw is en veel meer leuke kleine straatjes. Sterker: in dat oude centrum is geen autoverkeer mogelijk, zodat elk transport, bijvoorbeeld om winkels te bevoorraden, met handkarren gebeurt. Ik zag wel één golfkarretje, maar dat stond klem tussen twee muren.

Wat ook erg opvalt in Kotor is het grote aantal poezen. Levende, om te beginnen, maar ook als kunstobject en uiteraard ook in allerlei vormen van souvenirs. Wat dat betreft had het beter Katar kunnen heten. Er is zelfs een kattenmuseum, wat wij uiteraard bezochten. Daarin verzamelingen boeken, gedichten en spreuken over poezen in verschillende talen, singlehoesjes met poezen erop, politici op de foto met poezen (van Poetin tot de Britse koningin Elisabeth), poezen in oorlogssituaties, enz.

Verder moesten we natuurlijk even de kathedraal in. Een van de weinige waar je entree moest betalen (2,50 euro p.p.), maar daarvoor kregen we wel live muziek van een non en mochten we naar boven, waar veel relieken stonden uitgestald. Er hing ook een gevelsteen uit de 13e eeuw, die qua stijl vele eeuwen jonger leek, vonden wij.

Omdat je tijdens een cruise ook goede dingen kunt doen met je geld, doneerden we terug op het schip aan de actie On Deck For A Cause. Passagiers liepen op het promenadedek een flink aantal rondjes en de opbrengst ging naar kankeronderzoek. Been there, done that, got the T-shirt.

Al om 13.30 uur moest iedereen weer aan boord zijn voor de laatste, lange etappe naar eindbestemming Venetië, uiteraard te beginnen met dat mooie stuk door die lange baai. Een van de dingen die het zo imposant maken, zijn de hoge bergen links en rechts, waar her en der een dorpje tegenaan gekwakt lijkt te zijn. De bergen links vol met groen, en rechts rotsachtig. Er vindt, vooral rechts, opvallend genoeg, ook behoorlijk wat nieuwbouw plaats. Daaruit blijkt dat het gebied in trek is. En op een landtong werd – naast woningen – ook een complete jachthaven gebouwd. We werden zelfs nog even naar de uitgang begeleid door een dolfijn, die tot twee keer toe uit het water sprong.

Tot slot was vanavond het tweede Gala Diner en op verzoek (niet uit ijdelheid) zet ik er weer foto’s van ons ‘in tenue’ bij. Ik had zelf maar één pak bij me (weliswaar met een ander strikje vanavond), maar Peet had uiteraard voor beide gelegenheden een andere outfit, waardoor ik ook deze keer weer met de leukste van het schip aan mijn zijde liep.

Omdat we voor onze laatste avond aan boord, op woensdag, weer gereserveerd hadden in de Pinnacle Grill, moesten we vanavond al afscheid nemen van de twee leuke, oudere stellen aan de tafel naast ons: twee Australische vriendinnen (Marianne en Bernice) en een echtpaar (Pam en Greg) uit Texas. Je kunt bij het boeken van een cruise kiezen voor een tafel voor twee of een tafel met een ander stel. Wij hadden voor het eerste gekozen, maar troffen het erg met de vier mensen aan de tafel naast ons. Het klikte zo leuk, dat het vaak wel een tafel voor zes leek. De gesprekken gingen over veel meer dan koetjes en kalfjes en er gingen ook veel tips en aanbevelingen heen en weer. Ze waren ook volledig ‘connected’ en continu op zoek naar free wifi 😉. We gaan (hopelijk) via Facebook contact houden…

Geef een reactie