Gisteren trad Joe Jackson op in De Oosterpoort, Groningen. Dit avondje uit was het cadeau van mijn beste vriend Jelle om onze 50-jarige vriendschap te vieren.
Het was om meerdere redenen een bijzonder concert:
- Wij trokken de gemiddelde leeftijd fors omlaag
- Het was het eerste optreden van Jacksons Europese tour
- Hij speelde voor het grootste deel niet-eigen repertoire, en
- De start van het concert verliep niet vlekkeloos
Joe begon solo achter zijn piano, maar zowel zijn microfoon als zijn instrument stond niet aan. In het begin leek het nog een gimmick, maar het bleek ernst. “We’ve got some technical issues, but don’t get nervous, leave that to me.” Joe Jackson weet altijd alles met humor op te lossen. Het had ook geen invloed op zijn humeur, dat was de hele avond opperbest.
Het eerste deel van de set speelde Joe, zichzelf begeleidend op piano, nummers uit zijn eigen, rijke carrière. Een vrij willekeurige selectie, waarbij het zichzelf niet makkelijk gemaakt had. Vrij vroeg zat al het nummer Real Men, waarvan hij de hoge noten met moeite (of eigenlijk net niet) haalde. Zijn stem groeide gaandeweg echter enorm en op het tweede deel van het concert was niets aan te merken. Zeker niet als je bedenkt dat hij inmiddels 70 is.
Na nummers uit deze eeuw, de jaren ’90, ’80 en ’70 gespeeld te hebben, zei hij: “You’ll have noticed this set is going back in time. Now I’d like to play a song from the ’60s. There’s only one slight problem: I didn’t write any songs in the ’60s.” Daarom speelde hij Waterloo Sunset, een nummer van een van zijn favoriete componisten: Ray Davies.
Via een paar musicalnummers uit de eerste helft van de vorige eeuw kwam hij uit bij het hoofdbestanddeel van de avond: een serie nummers van Max Champion. Dat was, zei Jackson, tussen 1910 en 1913 een opkomende musicalartiest, waarvan vermoed wordt dat hij voor de Eerste Wereldoorlog naar het front moest en nooit terugkwam.
Ik moet eerlijk zeggen dat de onlangs uitgebrachte cd met dat repertoire me niet aansprak. Het is een beetje circusmuziek, waarvoor duidelijk geldt: live komt het pas echt tot leven. Dat komt mede doordat Joe zich, zoals altijd, omringd had door (9!) geweldige muzikanten, die met veel plezier en jaloersmakend gemak speelden. En zo werd het bijna tegen de verwachting in een topavond, natuurlijk niet in de laatste plaats doordat ik die met Jelle doorbracht.
Als encore speelde het 10-koppige gezelschap nog Is She Really Going Out With Him, ‘op zijn Max Champions’. Maar de échte kampioen, zoals eigenlijk altijd, was Joe Jackson.
Hij treedt met zijn Two Rounds Of Racket Tour deze week nog op in Amsterdam, Eindhoven, Nijmegen en Utrecht. Een onverwachte aanrader!