Het is een nasty griepje wat me al weken parten speelt. Ik heb vorige week zelfs noodgedwongen in bed doorgebracht en al een paar leuke afspraken moeten afzeggen. Zoals een buurtborrel in Romagne, het concert van Kraftwerk (
) en de opname van de laatste FlipperCasts van dit jaar. Die moeten we dus uitstellen tot begin 2026…
Maar om sommige afspraken kon ik niet heen. Zoals mijn bezoek aan de kaakchirurg, vanmiddag, die gezellig een implantaat op de plek van een eerder getrokken kies heeft geboord. Gelukkig heb ik in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein een hele fijne dokter getroffen. “U liet zich makkelijk behandelen”, zei hij na afloop. Tja, ik had niet veel keus en de verdoving deed gelukkig goed zijn werk. Er gingen drie van bovenstaande spuiten in, dus ik had het nog niet gevoeld als hij met een tank over mijn gezicht had gereden…
Maar goed, de ingreep is geslaagd en ondertussen hebben de chirurg en zijn assistentes al wat geoefend voor hun karaokeavond van morgen. Het bloed spatte dus in een ongedwongen sfeer in het rond, stel ik me zo voor (ik lag gelukkig met mijn hoofd onder een doek en voor de zekerheid met mijn ogen dicht). En nu: let the healing begin… Nog vóór oud & nieuw gaan de hechtingen eruit en over een paar maanden volgt, letterlijk, de kroon op zijn werk.
De culinaire kerstuitspattingen komen in elk geval niet in gevaar, is me verzekerd. Dat komt mooi uit, want daar heb ik nu al trek in… 