Groeten uit Marville. Een aardig plaatsje op 37 km. van Romagne, waar we naartoe reden voor een wandeling. Met 17 graden voelde het voorjaarachtig aan.
Bovenop een heuvel lag Cimétière St. Hilaire. Het ‘hilarische’ bleek, na de lange tocht heuvel op, dat het hek op slot was. Gelukkig vonden we aan de zijkant een kleine, clandestiene doorgang, waarlangs we toch het kerkhof op konden. Bij het verlaten van het terrein zagen we, dat pal naast het afgesloten hek gewoon een tourniquetje zat. Helemaal gemist…
Het kerkhof zelf bestond zoals zo vaak uit een oud en een modern deel. Mijn interesse gaat dan altijd naar de begintijd. Oude graven, waarvan de letters soms bijna niet meer leesbaar zijn, vaak overwoekerd door mos of planten. Ook altijd boeiend: een ossuarium (knekelhuis) met 40.000 schedels, in dit geval voorzien van opwekkende teksten als “Ik was zoals jij” en “Jij wordt zoals ik”…
In een hoek van de begraafplaats zat een oude vrouw tussen de graven op een kleed een kopje thee te drinken, vergezeld door haar witte husky.
Jij ook nog een gezellige zondag verder!