Geen bezoek aan Parijs zonder even langs te gaan bij de Arc de Triomphe. Maar het echte hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) van de vrijdag was de Eiffeltoren. Hoewel twee van de jongsten van ons reisgezelschap het ook wel nooit zullen vergeten dat ze bij Dior een T-shirt van 400 euro en een broekriem van 490 euro kochten (de koffie was er wel gratis) 
.
We hadden kaartjes om de Eiffeltoren om 23:00 uur op te mogen. Eerlijk gezegd de laatste tickets die een paar weken geleden nog online te krijgen waren, maar achteraf een prachtig tijdstip. Parijs bij nacht is misschien nog wel mooier dan overdag, zeker van bovenaf.
Wat ik ook niet wist: vanaf 22:00 uur knipperen er elk hele uur vijf minuten lang lichtjes op de toren. Half (toeristisch) Parijs loopt daarvoor uit, en het is inderdaad sprookjesachtig.
Hoe dichter je bij (en onder) het bouwwerk komt, des te imposanter het wordt. Pas als je er met je neus bovenop staat, realiseer je je hoe complex het is en welke krachten erop moeten staan. Razend knap berekend allemaal en bijna niet voor te stellen hoeveel materiaal er in de toren verwerkt zit. Daarom heb ik het voor je opgezocht: hij is ruim 10.000 ton zwaar, waarvan bijna 8.000 ton aan metaal.
De lift naar de tweede verdieping is een belevenis op zich. Ik vind mijn filmpje van 1’20 helemaal de moeite waard, maar oordeel zelf. Eenmaal op dat plateau is het uitzicht adembenemend. Alle bekende gebouwen en uiteraard de naastgelegen Seine zijn te zien, en zelfs als je niet weet waar je naar kijkt, is het prachtig.
Toeristisch? Natuurlijk, 100%. Maar het helemaal waard, vind ik.
Daarmee komt ons stedentripje ten einde. Parijs lag er op zijn mooist bij. Het viel ons op hoe mooi de gebouwen allemaal onderhouden zijn. Zeker vergeleken met onze andere favoriete stad, Londen, waar ook veel vergane glorie te vinden is. Daar steekt de grandeur (niet voor niets een Frans woord) van Parijs positief bij af.
Ondertussen zijn we onderweg naar onze volgende stop: Bretagne!