Ik vond het prima toen van hogerhand besloten werd dat alle hardware-fabrikanten dezelfde stekkers moesten gaan gebruiken voor hun oplaadbare apparaten. Datzelfde zou moeten gebeuren met inktcartridges. Elk merk (nee, elk model) printers heeft nu zijn eigen cartridges, die dus niet in andere apparaten passen.
Lang verhaal kort: ik had net voor heul veul geld aan nieuwe (originele) inktpatronen gekocht voor mijn HP Officejet Pro 8620 omdat die een foutmelding gaf, toen bleek dat dat niet aan de cartridges lag, maar aan het apparaat. Gevolg: ik heb nu een nieuwe printer van een ander merk, waar die gloednieuwe patronen niet inpassen.
De verpakking heb ik niet meer, want die heb ik weggegooid toen ik de patronen verving. Maar, padvinderseed, er is niet één A4 mee geprint, want de printer bleef dienst weigeren.
Dus: heb jij stomtoevallig behoefte aan deze cartridges (origineel van HP)?
- 950XL (black) à €73,99
- 951XL (yellow) à €52,49
- 951XL (cyan) à €52,49
- 951 (magenta) à €31,48
(prijzen van https://www.hp.com/nl-nl/shop/ink-toner-paper-finder)
Voor 100 euro stuur ik dit setje van €210,45 gratis naar je op.
Kort verhaal lang: na het verwisselen van de zwarte inktcartridge gaf de printer de melding dat er een ‘printer- of inktfout’ was. Toen ik de oude (lege) cartridge terugdeed, kreeg ik alleen de melding van een lege cartridge. Mijn conclusie was dus: het ligt aan het inktpatroon. Dat dachten ze bij de plaatselijke kantoorboekhandel – waar ik de cartridge gekocht had – ook, dus ik kreeg een gloednieuwe mee. Helaas met hetzelfde effect. De nieuwe conclusie luidde dus: het moet aan de printer liggen.
En probeer dan maar eens contact te krijgen met HP. Een kansloze missie, want je stuit direct op een chatbot. Het is immers 2025. Voordat je vervolgens überhaupt aan een vraag toekomt, moet je het serienummer van je apparaat opgeven. Op de sticker achterop het apparaat staan wel vier of vijf cijferreeksen afgebeeld. De bovenste, waar ‘serial no.’ bij stond, werkte niet. Ook niet toen we de O’s vervangen hadden door nullen of andersom. Maar ook alle andere nummerreeksen werden niet herkend.
Gelukkig kan je ook kiezen voor de optie om een helpdeskmedewerker van vlees en bloed aan de lijn te krijgen. Om toegang tot die persoon te krijgen hoef je alleen maar even… het serienummer op te geven. Aaaaaaaaaargh.
En dus toog ik naar de plaatselijke computerwinkel. Daar leidde dezelfde test met wéér een nieuwe cartridge tot hetzelfde resultaat: de melding van een ‘printer- of inktfout’. De conclusie was, dat ik beter een nieuwe printer kon kopen. Géén HP in elk geval, raadde de verkoper me aan, want ook hij had slechte ervaringen met de klantenservice/klachtenafhandeling van dat merk. In zijn woorden: “Daar ben ik helemaal klaar mee.”
Nu hebben we dus een Canon. Een mooi apparaat van 200 euro, maar daar moest wel opnieuw een set inktcartridges van bij elkaar 100 euro bij. Oh ja, en ik moest het netsnoer van bij HP weer mee naar huis nemen, want voor die 200 euro wordt tegenwoordig geen spanningskabel meer meegeleverd. Het is weliswaar een printer met wifi, maar stroom gaat volgens mij nog steeds via een fysieke verbinding (tenzij ik tijdens mijn vakantie een revolutionaire innovatie gemist heb).
Which reminds me, in het verlengde van deze ervaring: tijdens onze vakantie kocht ik bij Burger King een Whopper (don’t ask), en die worden tegenwoordig dus standaard zónder kaas en zónder spek geleverd. Ja, dat lees je goed: op hedendaagse Whoppers zijn de voormalige standaardingrediënten kaas en spek nu een optie geworden. Die je dus tegen bijbetaling kunt kopen. En dat merkte ik uiteraard pas toen ik mijn tanden erin zette. Gadver!
Maar goed: ondanks de onverwachte uitgave ben ik blij met mijn nieuwe printer, die ik eens op mijn gemak in het weekend ga installeren. Want de verkoper zei er al bij: “De wifi is bij printers altijd lastig aan de praat te krijgen, dus ik zou bedraad printen als ik u was.” Nu heb ik geen zin in kabels door mijn hele huis, maar ik zie de bui al een beetje hangen. Bear with me…