Helemaal belazerd!

Zonder er nu een feuilleton van te willen maken, valt weer het nodige te vertellen over mijn recente oogperikelen. Voor wie net instapt: omdat scheurtjes in mijn netvlies ontstaan waren, ben ik de afgelopen twee weken elke dinsdag gelaserd. Op die manier werd het netvlies om die scheurtjes heen ‘vastgeniet’ op de achtergrond, zodat er geen oogvocht bij kon komen. Dat zou namelijk kunnen leiden tot netvliesloslating, en dat is net zo eng als het klinkt. Na die tweede sessie, vorige week dinsdag, maakte ik gelijk een nieuwe controle-afspraak voor a.s. donderdag (24 juli), maar mij werd op het hart gedrukt: bel direct zodra je flitsen begint te zien of iets anders aan de situatie verandert.

Ik hoef al bijna niet meer te zeggen hè…

Naast de vlekjes die ik al zag, ontstond die woensdagavond een nieuwe, vrij forse ‘flubber’ in mijn gezichtsveld. Behalve de afmeting gedroeg die zich op twee manieren anders dan die eerdere vlekjes:

• Deze bewoog niet mee in de kijkrichting, maar juist tegengesteld. Dus keek ik naar links, dan kwam hij naar rechts voorbijdrijven en andersom, en dat dan zoals zo’n ouderwetse ruitenwisser
• Ook ging deze vlek voor mijn gevoel vlak voor mijn oog langs, terwijl die eerdere vlekjes juist ver weg leken te staan

Donderdagochtend belde ik direct naar het St. Antonius Ziekenhuis en ik kon nog voor diezelfde middag een afspraak maken. Alleen was de oogarts die me de afgelopen weken zo doortastend had geholpen die dag vrij. In eerste instantie vond ik dat jammer, want ik had hele positieve ervaringen met deze man. Aan de andere kant kijkt een andere arts misschien weer anders en wie weet wat dat oplevert? Veel, bleek tijdens het consult. Zij begon met te zeggen dat de scheurtjes keurig gelaserd waren. Ze had echter het idee dat niet sprake was van meerdere kleine scheurtjes, maar (inmiddels) van één grotere scheur. Geen goed nieuws en ze belde direct naar een nog gespecialiseerdere arts in het UMC Utrecht. Daar kon ik ogenblikkelijk langskomen. De poli was weliswaar na 16:30 uur gesloten, maar de arts zou nog even blijven. Op de verwijsbrief schreef de oogarts: ‘Vandaag controle, morgen operatiemogelijkheid’. Oef…

Aangezien ik niet mocht autorijden, belde ik Peet om te vragen of ze mij wilde brengen. Omdat de poli al dicht was, moesten we via de Spoedeisende Hulp naar binnen. Daar werd uitgelegd hoe we bij de poli kwamen: gang uitlopen, lift naar de tweede etage en vanuit de lift de blauwe lijn op de grond volgen. Geloof het of niet, maar die lijn liep zowel naar links, rechts als rechtdoor. Tweemaal bleek scheepsrecht. Ik werd in eerste instantie door een arts in opleiding bekeken en die liet zijn bevindingen toetsen door een van de netvlieschirurgen. Zo iemand die je nooit nodig hoopt te hebben, maar als het eenmaal zover is, ben je blij dat zo’n superspecialist zich over je ontfermt.

Hij deelde de bevindingen van de AIO: deze scheur vereiste een operatie en liefst zo snel mogelijk. Ik was inmiddels in een gemoedstoestand van ‘let’s get it over with’, dus hadden ze me direct willen opereren, dan had ik dat prima gevonden. Dat was helaas niet mogelijk. Wel vroeg de chirurg me of ik bang was voor een plaatselijke verdoving i.p.v. algehele narcose. Bij plaatselijke verdoving kon ik eerder worden geholpen, dus ik zei op mijn stoerst: “Ach, wat moet, dat moet.” Ik steeg direct in Peet haar achting 😉. De operatie werd gelijk ingeboekt voor morgenmiddag (23 juli). Om geen mensen onnodig nerveus te maken, heb ik dat aan niemand verteld.

Gelukkig maar, want vanochtend zou eerst nog een gesprek plaatsvinden met de chirurg die de ingreep ging doen. Om 8:00 uur waren we al in Utrecht. Ook deze arts keek nog eens uitgebreid naar de plaats des onheils. Hij kwam tot dezelfde diagnose, maar stelde een andere behandeling voor. Dat leidde hij in door de nadelen van een operatie op te sommen: dat is een nogal ingrijpende actie, je hebt altijd een (klein) risico op infectie of andere complicaties, én (en dat was nieuw voor mij): doordat bij deze operatie het oogvocht wordt verwijderd, ontstaat een dusdanig andere cultuur in het oog, dat twee à drie jaar later gegarandeerd een staaroperatie nodig zou zijn. Dat vond hij op mijn leeftijd wat te vroeg (de schat). Daarom stelde hij een tussenoplossing voor die minder belastend zou zijn en met minder (potentiële) nadelige gevolgen: het netvlies rondom aan de achterwand vastlaseren, zodat er evengoed geen oogvocht meer achter kon komen.

Ook voor deze behandeling was een specialist aanwezig, die gelukkig niet met vakantie was. Hij zou beoordelen of hij de conclusie van de netvlieschirurg deelde en dan een afspraak maken voor die alternatieve behandelwijze. “Gaat u maar even een kop koffie halen, dan zal hij u daarna tussendoor beoordelen”, zei de chirurg. Tot mijn verbazing bleef het echter niet bij het maken van een inschatting en vervolgens een afspraak, maar begon hij gelijk te laseren. En hij was behoorlijk ‘trigger happy’: ik kreeg wel bijna 1.000(!) shots in mijn netvlies, en met de geluiden die uit zijn apparatuur kwamen, leek het soms of hij een game aan het spelen was.

Tussendoor legde hij zo goed en zo kwaad als mogelijk uit wat hij aan het doen was. Op enig moment was hij daardoor even kwijtgeraakt waar hij gebleven was. “Bent u misschien bijziend? Hebt u een hoge negatieve sterkte in uw bril?”, vroeg hij. “Ik niet,” zei ik, “en u?” Geintje natuurlijk, moet kunnen. Het brak de sfeer en hij vuurde vrolijk het volgende salvo van 100 flitsen op me af. De behandeling deed geen pijn, maar was af en toe gevoelig. Na drie kwartier had ik wel het idee dat mijn netvlies murw gebeukt was, en al dat scherpe licht was erg vermoeiend. De arts zelf had het na drie kwartier ook wel een beetje gehad, trouwens.

Het goede nieuws is in elk geval dat de operatie van morgen is afgezegd. Donderdagochtend controleert de arts zijn werk van vandaag, want daar zie je niet direct het resultaat van. Desnoods ‘laser ik nog een beetje bij’, zoals hij het uitdrukte. Dan zal ook blijken of we, zoals gepland, vrijdagavond met vakantie kunnen. Zo niet, dan vertrekken we een paar dagen later. In een later stadium krijgt mijn andere oog preventief dezelfde behandeling. En als iemand me dan vraagt: “Ben je helemaal belazerd?”, dan kan ik naar waarheid zeggen: “Ja, 360 graden, links én rechts!”