Wow, dat was indrukwekkend!
Ik heb hier eerder het verhaal van kapitein Hamilton Coolidge gedeeld. In het kort: hij was een Amerikaanse gevechtsvlieger die in de laatste dagen van WO1 werd neergeschoten bij het dorpje Chevières, niet ver bij ‘ons’ Romagne-sous-Montfaucon vandaan. Hij werd op diezelfde plek begraven, maar moest worden herbegraven omdat het naastgelegen riviertje de Aire zich steeds meer richting zijn rustplaats verplaatst. Die herbegrafenis was vandaag.
Ik vind het prachtig hoe de Amerikanen hun gevallenen (zelfs ruim 100 jaar na dato) nog steeds eren. Daar komt bij dat Coolidge uit een gegoede familie komt (rechtstreekse afstammelingen van president Thomas Jefferson), die zich zo’n ceremonie wel kan veroorloven. Stel je voor: de voorbereidingen zijn al een jaar geleden begonnen, meerdere keren zijn hoge legerbeambten uit Amerika overgevlogen om al het voorwerk te doen en niets werd aan het toeval overgelaten. Deze plechtigheid, tot op de minuut getimed, kon dan ook niet anders dan vlekkeloos verlopen. Zelfs het weer (het enige wat de ceremoniemeesteres niet in de hand had) werkte mee, en de burgemeester van Chevières bedankte in zijn praatje dan ook de weergoden in het bijzonder. Bij de plechtigheid waren enkele honderden Amerikanen aanwezig, waaronder 26 familieleden van Coolidge en de huidige vliegeniers uit zijn regiment; het 94th Fighter Squadron, wat nog steeds bestaat. Daarnaast vele hoogwaardigheidsbekleders, de inwoners uit het dorpje en vele geïnteresseerden (waaronder enkele Hollanders 😉).
Hamilton Coolidge was al een paar dagen geleden opgegraven uit wat (naar nu blijkt) zijn tijdelijke rustplaats was. Hij werd naar het kerkje van Chevières gebracht, waar de plechtigheid vanmiddag begon. Zijn kist werd uit de kerk gedragen en vóór het plaatselijke ‘monument aux morts’ gezet. Opmerkelijk: daar staan normaal gesproken alleen de namen op van de gevallen inwoners van het dorp, maar hier was ook zijn naam toegevoegd. De dorpelingen beschouw(d)en hem als één van hen.
Na een paar toespraken kwam een oud vliegtuig over van het type waarin Coolidge ook vloog, een SPAD XIII. Daarna werd de kist op een kar uit de Eerste Wereldoorlog gezet en naar zijn definitieve rustplaats gebracht; het monument ter ere van hem, aan de entree van de burgerbegraafplaats. Daar ging de ceremonie verder.
De eerste handeling was een bijna heilige (die ook bijna een eeuwigheid leek te duren): het vouwen van de vlag. Niet disrespectvol bedoeld, maar ik heb een fragment uit mijn filmpje geknipt en dat 2x versneld. Dat geeft al een goed beeld. Mooi hoe de opgevouwen vlag uiteindelijk aan de aanwezige familie werd overhandigd.
Toen legden de vliegeniers van het 94th Fighter Squadron één voor één een teruggevonden onderdeel van Coolidge’s vliegtuig in een mand. Extra bijzonder was het feit dat enkele hooggeplaatste militairen ook een van hun eigen medailles uit hun zak haalden en erbij legden. Als je goed kijkt, kun je er eentje zien liggen. Die mand werd – naar zijn eigen wens – met Coolidge (her)begraven. Ik ben zo vrij geweest om ook daarvan een versnelde weergave te plaatsen.
Daarna zetten inwoners uit het dorp witte rozen in een vaas vóór het graf. Na het blazen van het taptoe-signaal volgden twee minuten stilte, waarna vier straaljagers van de Amerikaanse en Franse luchtmacht overvlogen. Zij waren in Duitsland opgestegen. Stel je eens voor wat een timing dat vergt, zowel van de vliegers als van de deelnemers aan de ceremonie.
Een eerbetoon in Frankrijk is niet compleet zonder ‘vin d’honneur’. Tijdens dat afsluitende drankje was er ook een mini-expositie, waarbij o.a. de postume medailles van Coolidge, zijn boordmitrailleur en een gerestaureerd deel van de motor van zijn vliegtuig te zien waren. Die laatste twee worden op het monument van de overleden overzeese dorpsheld gezet, waarmee de herbegrafenis afgerond is.
Uniek en eervol om deze bijzondere gebeurtenis meegemaakt te hebben.