Guildford revisited

Guildford was de laatste etappe van dit reisje naar Londen. Toen ik hier twee jaar geleden met Coen was, zei ik hem al dat dit echt iets voor Peet zou zijn, en dat klopte. Guildford Castle bijvoorbeeld, met zijn mooie tuinen eromheen, het museumpje met zijn plaatselijke geschiedenis, en de leuke, heuvelachtige winkelstraatjes, waar ook de blikvanger ligt: de Guildhall, met zijn uítstekende uurwerk.

Onder die klok was de ingang van een schattig platenbeursje. Dat mag je denk ik wel zo omschrijven, als je de Mega Platen- en CD-beurs gewend bent. Hier waren maximaal 20 kraampjes, voor 80% gevuld met vinyl. Die andere 20% bestond voornamelijk uit tweedehands cd’s à 2 pond. Dat is hier tegenwoordig redelijk de standaardprijs, heb ik de afgelopen dagen gemerkt.

De muziekwinkels zijn weer niet rijk van me geworden; in totaal gaf ik 5,20 pond uit aan 15 items.

Nu is de rijkdom in Londen sowieso ver te zoeken. De staat van onderhoud van de infrastructuur schijnt daar een graadmeter voor te zijn, en die is dus belabberd. En het viel ons ook op dat er weer meer daklozen zijn dan de afgelopen 10, 15 jaar. Op een beschutte plek was een heel ‘zwerversdorp’ opgebouwd, leek het wel. Ik schrok ervan. De daklozenkrant heet The Big Issue, en dat is het ook.

Benieuwd hoe Londen erbij ligt bij ons volgende bezoek, na de Brexit. Een wijnbar in Guildford liet gelukkig zien dat de Britten hun humor nog wel hebben!

Geef een reactie