Guess who’s back! 😻

Je ziet het niet, maar Prada is momenteel radioactief. Om goede redenen gelukkig. Ze had, zoals zoveel poezen van boven de 10, last van haar schildklier. Gelukkig ontdekten we dat al heel snel. Toen kreeg ze pilletjes, waarmee we het probleem onder controle konden houden. Die moest ze tweemaal daags hebben, bovenop een pilletje voor haar nieren. Nu is Prada niet zo van de pilletjes, maar als we ze verpakten in een dun laagje kauwgomachtig spul met een lekker smaakje, dan lukte het wel. Tot een tijdje geleden. En aangezien die pilletjes noodzakelijk waren, moesten we die haar dus letterlijk door haar strot gaan duwen. Die taak nam Peet op zich, want ik ben daar veel teveel een watje voor. Na verloop van tijd merkten we echter dat Prada Peet begon te wantrouwen, en dat vonden we verschrikkelijk. Dus gingen we op zoek naar alternatieven…

Er zijn er twee:

  • Een operatie, waarbij het verkeerde weefsel wordt weggehaald, maar dat is nogal een forse ingreep, waarbij je maar moet hopen dat er niets achterblijft
  • Een prik met radioactief jodium, waarna – als het goed ‘pakt’ – de poes voor de rest van haar leven van de kwaal af is

Dat was duidelijk: het werd optie 2. Niet de goedkoopste (€1.475,-), maar voor iedereen wel de meest comfortabele en met de grootste slagingskans. Vorige week dinsdag heb ik Prada naar Lingehoeve Diergeneeskunde in Lienden gebracht. Ik denk dat ze de autorit het ergst vond, want eenmaal daar is ze een week lang liefdevol opgevangen. Wij ook trouwens. Elke dag werden we gebeld met een update en kregen we een foto van haar opgestuurd. Gelukkig verliepen de behandeling én de ‘detox’ voorspoedig, en mocht ik Prada vanochtend weer gaan ophalen.

Maar ze is dus nog wel een week of drie verhoogd radioactief. Dat betekent dat we maar met mate fysiek contact met haar mogen hebben. ’s Nachts bij ons op bed zit er deze maand dus nog niet in, en intensief knuffelen is ook niet de bedoeling. Ik vind dat heel moeilijk, omdat ze dat juist nu zo nodig heeft. Sowieso moeten we na elk contact onze handen wassen. En de uitwerpselen moeten direct verzameld worden, en drie weken lang bewaard worden in ‘een ruimte waar we niet vaak komen’, voordat ze mogen worden weggegooid. Die radioactiviteit is dus geen kattenpis. Of, euh, juist wel, dus….

Kortom: het wordt nog wel even een lastig maandje, maar daarna is het schildklierprobleem hopelijk definitief achter de rug!

Geef een reactie