Een vakantie is een goede vakantie als je geen idee meer hebt van de dag. Dat heeft zijn voor- en nadelen… Toen we afgelopen week met Sandra en Elmar afspraken deze zondag vanwege het mooie weer richting de kust te rijden, realiseerden we ons niet dat het Pinksterzondag was. In diverse kustplaatsjes waren festiviteiten georganiseerd en bovendien was het een van de eerste echt zonnige weekends van het jaar. Gevolg: alle Fransen en nog aanwezige toeristen trokken deze zondag richting de kust. Zandvoortse taferelen, zeg maar…
We hadden afgesproken bij een strandtentje in Gruissan, waar de windveren in de lucht wel iets weg hadden van vlammetjes. Verderop in het dorp wilden we naar de zoutpannen gaan kijken, maar door de plaatselijke feestelijkheden waren die nagenoeg onbereikbaar. Die bewaren we dus voor de volgende keer. Dan vertel ik je dan ook het bijzondere verhaal van de algen, de kreeftjes en de roze kleur van flamingo’s…
We besloten door te rijden naar Peyriac-de-Mer, waar we op een terrasje onder de kerktoren neerstreken. Helaas was het toen al na 14:00 uur en dan weet je in Frankrijk: eten kun je vergeten. Gelukkig serveerden ze nog wel schotels met diverse soorten charcuterie en kaas, en dat ging er – vergezeld door vloeibaar lekkers – ook prima in. In Peyriac was verder niet heel veel te doen, maar het is wel een schilderachtig plaatsje.
Van daaruit reden we over een klein weggetje tussen allerlei meertjes door richting Bages. Het kerkje met zijn opvallende open klokkentoren (zoals je die hier wel meer ziet) viel ons op, en het was nog open ook. Alles werd er net klaargezet voor de avondmis. Het is immers Pinksteren. Het kerkje ligt aan een mooi groot meer, wat wel een beetje stonk en voor veel muggen zorgde.
Dat laatste ondervonden we ook op een heel leuk terrasje, waar we door die prikbeesten van een tweede rondje verstoken (pun intended) bleven. Op de terugweg naar onze parkeerplek deed een duif een dansje voor me op een autodak. Van zijn repeterende gekoer kun je volgens mij een geweldige dancehit maken, maar dat laat ik aan mijn muzikale vrienden over.
Inmiddels begon de inwendige mens zich ook alweer luidkeels te melden, maar de meeste restaurants bleken deze avond gesloten. We vonden wel Lou Mercat in Roubia, waar we telefonisch reserveerden voor 4 personen. Het restaurant bleek meer de uitstraling van een snackbar te hebben, en tot onze grote hilariteit was ons tafeltje opgesteld middenin het supermarktgedeelte, dat er blijkbaar ook bij hoorde. Een entourage die we niet snel zullen vergeten. Maar veel belangrijker: we hebben er super gegeten en de bediening was erg vriendelijk en grappig. Dit was niks geen snackbar niet, en kan ik van harte aanbevelen als je zin hebt in een goede maaltijd voor bijna geen geld!
