Grotten van Neptunus

Als je het al benauwd krijgt bij de gedachte aan grotten of een broertje dood hebt aan stalagmieten en stalagtieten, dan kun je mijn vakantiebijdrage van vandaag wel overslaan. Vanochtend hebben Peet en ik namelijk de zogenoemde Grotten van Neptunus bezocht. Een stuk uit de kust van Alghero, dacht ik (want het was een half uur varen tussen allerlei indrukwekkende rotspartijen door), maar het schijnt dat deze bezienswaardigheid ook met de bus te bereiken is . Groot verschil is wel dat je dan bovenop de grotten gedropt wordt, waarna je nog via een lang, gecultiveerd geitenpaadje moet afdalen voordat je – op zeeniveau – naar binnen kunt. Wij, luxekinderen, werden door de boot bij de ingang afgezet.

Die ingang is wel gelijk een bottleneck. Om een aantal redenen: iemand zonder logistieke opleiding (of in elk geval zonder talent op dat vlak) heeft bedacht dat je in de grot – i.p.v. aan de wal – de entreekaartjes moet verkopen. Bovendien lijkt een fiks aantal bezoekers op leeftijd te denken dat die grotten deel uitmaken van Lourdes. We zagen nog net geen rollators, maar wel al het andere dat een mens kan ondersteunen. Wandelstokken, krukken, you name it… En geloof het of niet, teenslippers zagen we ook.

Eenmaal binnen was het voor suckers for grotten als wij wel genieten. De stenen groeiden overal vandaan en alle kanten op. Groot is ook de variëteit aan stalagdingen. Van jong, fijn spul van hooguit een paar honderdduizend jaar oud, tot immense zuilen die al tientallen miljoenen jaren staan (of hangen) uit te dijen. Mooie kleuren ook, die door de camera van mijn Samsung Galaxy S7 goed ‘gepakt’ werden.

Ik laat de foto’s verder dan ook maar voor zich spreken… #nofilter

Geef een reactie