De buit van vandaag: 2 cd-singles en een cd. Bij elkaar 2,20 pond aan uitgegeven, waarvan 2 pond voor een promootje van het toffe nieuwe album van Stats, dat precies een week geleden uitkwam #tipjemijnerzijds.
Het is maar goed dat ik geen stappenteller heb, want ik denk dat ik ervan geschrokken was (en hij van mij). Vandaag een lijst van 7 winkels afgewerkt en geconstateerd dat eentje niet meer bestaat (je verwacht het niet) en twee geen muziek meer verkopen (surprise surprise). Want ook in Engeland, toch een muziekland bij uitstek, staat de fysieke verkoop – en dus de fysieke winkels – onder druk.
Als je de overgebleven, meest zelfstandige winkels bezoekt, snap je dat. Sterker nog: al jaren geleden zag (of beter: hoorde) je deze tendens aankomen. Met de verkoop van muziek is in Londen al jaren geen droog brood te verdienen. Ik bedoel: 10 pence voor een obscuur singletje, vaak zelfs een promo, is voor mij een walhalla, maar je kunt er de schreeuwend hoge huur niet van betalen. Bij gevolg krijgt het winkelpersoneel een grijpstuiver en zijn dat nog vooral uit de hand gelopen hobbyisten, die vooral voor hun eigen lol achter de toonbank staan. En dus de hele dag keihard de muziek draaien die zij leuk vinden. En wat blijkt dan: liedjes en melodieën zijn overrated, en geen niche is smal genoeg…
Ik ben toch een groot en breed georiënteerd muziekliefhebber, die al veel gehoord heeft en overal voor openstaat. Maar als ik een dwarsdoorsnede mag geven van wat ik vandaag heb moeten aanhoren: experimentele jazz van het type ‘gepiel op de vierkante millimeter’, een laaaaaaang uitgesponnen dubversie van een track die in de oorspronkelijke versie waarschijnlijk ook niet te harden was, supersaaie countryfolk uit de jaren ’50, een soulnummer met als enige tekst een oproep om de bijbel te gaan lezen, en iets wat nog het meest leek op het geluid van en bronstige walvis. En elk van die nummers duurde van zichzelf al minimaal een kwartier, óf werd door de joker van dienst 5x achter elkaar opgezet om er zeker van te zijn dat de bezoekers tot wanhoop gedreven werden.
Het zou mijn niet verbazen als ze een bonus krijgen voor elke klant die het pand gillend verlaat. Het was zelfs zo erg, dat ik het als het absolute hoogtepunt van de dag beschouwde, toen ik een winkel binnenstapte waar het prachtige Straight To You van Nick Cave & The Bad Seeds opstond. Terwijl dat toch een liefdesliedje met een hoog ‘gauw een touw’-gehalte is.
Enfin, ik heb de muziek weer overleefd vandaag 
. Morgen een nieuwe poging…