Gemiste kans: Band de Soleil

1995 was het jaar van mijn eerste baan: assistent repertoiremanager bij clubformule Music Plus. Maar eerder dat jaar had ik ook al een serieuze poging ondernomen om onderdeel te worden van de entertainmentbranche. Door in Nederland de cd uit te brengen van de Amerikaanse groep Band de Soleil.

Een paar vrienden en ik waren met de muziek van deze band in aanraking gekomen en daar erg van onder de indruk. Niet in de laatste plaats door de geweldige, Janis Joplin-/Sass Jordan-achtige stem van zangeres Michelle Malone. Het missionarisgevoel zat er toen al goed in, want wij vonden dat dit in Nederland gehoord moest worden. De band had hier echter geen vertegenwoordiging, dus besloten we zelf een label op te richten. Dat noemden we oorspronkelijk ProTone, wat ons een herderlijk schrijven opleverde van de advocaat van de Rolling Stones. Die hadden schijnbaar hun eigen Promotone-label, inclusief het recht op die naam en alles wat ook maar een beetje hetzelfde klonk. Ons label ging dus RockRose Records heten.

Destijds kon je met veel enthousiasme/brutaliteit en de telefoonnummers van de juiste Amerikaanse managers en advocaten een heel eind komen, want we kregen het voor elkaar het album Redemption Dream van Band de Soleil in Nederland te mogen uitbrengen. En dat niet alleen: ‘onze’ release had ook vier exclusieve live bonustracks, waaronder eentje met The Indigo Girls (uit die hoek kwam de band ook) en een cover van Neil Youngs Cortez The Killer. Man, wat waren we trots!

We zochten een distributeur in Nederland en vonden That’s Entertainment. Samen zouden hier wel eens wat potten gaan breken. Alleen had op de witte plek achterop de cd een barcode moeten staan en het ontbreken daarvan maakte het werk van alle betrokkenen (niet in de laatste plaats distributeur en winkeliers) er niet makkelijker op. Ik moest net zelfs even goed zoeken naar een bestelnummer, maar dat trof ik (alleen) op de cd-opdruk aan: RR190052.

Kortom: dit project ging aan goede bedoelingen ten onder, maar toen ik zojuist aan de cd herinnerd werd en hem nog eens opzette, bekropen me toch weer gevoelens van trots en van gemiste kans. Een heerlijk bluesrockalbum, waarvan het oh zo jammer is dat waarschijnlijk alleen mijn twee kompanen en ik het in de kast hebben staan…

De Amerikaanse versie van de cd staat op Spotify, dus zonder bonustracks. Luister maar eens:

Geef een reactie