Nog één keer over Vlaggen voor de Vrede dan… Vandaag had Jean-Paul de Vries een dag voor genodigden en anderen geïnteresseerden georganiseerd. De officiële aftrap van het project waar hij, met hulp van vele anderen, al zo lang aan gewerkt heeft.
De dag begon met de inauguratie waar ik vanochtend al over schreef. Vanmiddag was er een programma met een zoals altijd persoonlijk verhaal door Jean-Paul en een maaltijd. Daarna wandelden we met zijn allen nogmaals die vermaledijde heuvel op, richting ‘Peace Valley’. Ik hoorde mijn knieën zich hardop afvragen waar ik in godsnaam mee bezig was. Maar de wandeling was het opnieuw meer dan waard.
Bij La Robinette zetten we met zijn allen fakkels tussen de vlaggen, wat met de ondergaande zon weer een extra dimensie gaf aan het indrukwekkende tafereel. Daarna zongen Bruce Malone en zijn vrouw Amy een paar nummers akoestisch. Mr. Malone was de afgelopen ruim zeven jaar superintendent van het Amerikaanse kerkhof in Romagne. In die tijd is een hechte band ontstaan met Jean-Paul en zijn museum Romagne 14-18. Volgende maand zwaait Malone hier af, maar speciaal voor het Vlaggen voor de Vrede-project had hij, samen met zijn vrouw, het eigen nummer Red Flags for Peace geschreven. Je kunt een deel daarvan hierboven beluisteren.
Grappig feitje: Mr. Malone wordt nu superintendent van een soortgelijke begraafplaats in Normandië. Precies een van de plekken waar Jean-Paul zijn vlaggenproject in de toekomst ook wil uitvoeren (maar dan nog veel grootser). Malone kan zijn telefoontje verwachten .
Daarna las Jean-Pauls dochter Bo-Ciel een brief van een soldaat voor, die volgens JP precies de waanzin van oorlog weergeeft, waar hij zo tegen vecht. Het is de laatste brief van die soldaat aan zijn vriendin, waarin hij schrijft dat hij de volgende dag voor het vuurpeloton geleid zal worden. Waarom? Duitse soldaten waren hun loopgraaf ingekomen en hadden hem en zijn medesoldaten vastgezet. In een onbewaakt moment had hij kunnen vluchten, maar vervolgens werd hij voor de krijgsraad gedaagd wegens het verlaten van zijn post. En op desertie stond de doodstraf…
Voor de niet-Frans sprekenden: dat is wat je Bo-Ciel hierboven hoort vertellen.
Na nog een paar laatste foto’s en filmpjes ging het weer letterlijk bergaf, terug naar Romagne-sous-Montfaucon. Daar hebben we nog gezellig nageborreld en teruggekeken op een hele geslaagde dag, die hopelijk het begin inluidt van een rondreizend project. Ga dat dan zeker zien! Tot die tijd kun je nog tot 1 april terecht in ”Peace Valley’. Bienvenu!