Als Peet en ik in IJsselstein naar het theater gingen, gingen we altijd naar het Fulcotheater. Domweg omdat we niet wisten dat er ook nog een Theater Pantalone was. Volledig gerund door vrijwilligers, wat toch iets is waar we een zwak en extra respect voor hebben. We moesten vijf jaar in ons stadje wonen om daar achter te komen.
Een paar weken geleden kocht Peet kaartjes voor de voorstelling Exit Poll in Pantalone. Niet lang daarna kwam het theater landelijk in het nieuws. Niet om de beste reden: er waren veel klachten over de harde plastic stoeltjes in de zaal, waar veel bezoekers in de loop van een voorstelling een houten derrière op kregen. De dag erna zag ik een filmpje van het theater, waarin het probleem erkend werd, maar ook gemeld werd dat tegen de zomer nieuwe stoeltjes geïnstalleerd zouden worden. Én dat je voor 75 euro zo’n stoeltje zou kunnen adopteren. Dat hadden wij vanavond willen doen, maar waarschijnlijk mede doordat het landelijk in het nieuws was geweest, waren alle stoeltjes inmiddels ‘vergeven’.
Wij mochten voor Exit Poll nog op de oude stoeltjes plaatsnemen. En eerlijk gezegd vonden wij het zitcomfort nogal meevallen. De voorstelling zelf was ook meer dan prima. Vol politieke thema’s van alle tijden, zoals principes die vloeibaar blijken en de hang om aan de macht te komen (of te blijven). Het einde was buitengewoon origineel en interactief. Omdat het stuk nog drie keer door theatergroep Kwibus wordt opgevoerd (morgen en volgend weekend), zal ik dat niet verklappen. Maar als volgende week woensdag bij de gemeenteraadsverkiezingen het merendeel van de IJsselsteiners blanco stemt, weet ik wel waar het zaadje geplant is…
inmiddels zijn we Vriend van Pantalone geworden. We’ll be back!